به زودى فرا خواهد رسيد . اين اشخاص را بايد اجبارا به كارهاى مهمى وادار كرد تا آنكه متوجه به آن بشوند و سبب مشغوليت و تفريح آنان باشد . « 1 »

--> ( 1 ) براى درمان مبتلايان بماليخوليا پيش از هر كار ديگر بايد كارى كرد كه مغز آنان از تفكر و خيال باز بماند ، اين بزرگترين وسيله براى بهبودى آنانست سپس بايد به رطوبت رساندن به بدن همت گماشت و بايد بدن را تقويت كرد چه اگر بدن تقويت شد بيمار بهبود مىيابد و در ضمن بايد كوشش طبيب در اين باشد كه سودا نضج بگيرد كه اگر از سوختن خون و صفرا باشد برودت زياد لازم است و اگر از بلغم باشد به برودت كمتر و اگر از سوختن ( احتراق ) خود سودا باشد به برودت كمترى نياز مىافتد . در مزاجهاى صفرائى و سودائى رطوبت كمتر و در مزاج خونى و بلغمى رطوبت كمتر از آن لازم است ، همچنين پزشك بايد مواظب نضج گرفتن ماده باشد و با فاصله زياد مسهل به بيمار بخوراند ولى از مسهل پشت سر هم بايد پرهيز كرد زيرا هر مسهلى رطوبات زيادى را از بدن مىكشد درحالىكه در اين‌گونه مواقع به رطوبت زياد نياز داريم . پس بايد بين مسهلها فاصله زياد باشد تا رطوبات جمع شوند و نيز مسهل بايد قوى باشد زيرا سودا جز با مسهل قوى خارج نمىشود و چاره‌اى نيست جز آنكه به اين بيماران غذاهائى بدهند كه بخار نداشته باشد و چيزهاى سفيد بايد به او خورانده شود و نه سياه و بايد بيمار از تنهائى بپرهيزد و او را بكارهائى وادارند كه ناچار از توجه به آن باشد چيزى كه آزمايش شده اينست كه بهترين غذا براى آنان شير است كه چه از نظر حرارت و چربى و چه از نظر رطوبت و سفيدى ضد سودا مىباشد . براى اين بيماران كارى مفيدتر از سفرهاى درازمدت نيست و براى از كار باز داشتن مغز آنها استعمال ترياك ، بذر البنج ، ترياق النزلة و مخصوصا حب اللفاح بنحو عجيبى مؤثر است و آنان را -