پرهيز ندهند بيماريش از اين جهت سنگينتر نمىگردد و مؤيد نظر ما روايتى است از حضرت ابى الحسن عليه السلام كه مىفرمايند : ليس الحمية ان تدع الشىء اصلا و لكن الحمية ان تأكل من الشىء و تخفف : ( پرهيز آن نيست كه از خوردن چيزى به كلى خوددارى كنند بلكه بايد بخورند اما كمتر بخورند ) . پس دانستى كه عادت سبب ايجاد بيمارى نيست بلكه بيمارى در ترك عادت است بنابراين اگر ديدى كه مريضى از عادت پيشين خود سرباز زده بايد كم‌كم او را به عادت هميشگيش برگردانى تا سبب مرض از او قطع شود و براى بهبود آمادگى بيشترى بيابد و اين خلاف عادت يا از جهت دگرگونى اندازه غذا يا از جهت كميت و يا وقت آن است براى برگشت به عادت طبيعى از جهت اندازه بايد توجه داشت كه آيا اين تغيير در جهت كمتر بوده و شكم از غذا خالى مانده و يا بيش از اندازه بوده و امتلائى ايجاد كرده است ؟ كه در حال اول بايد آهسته آهسته بر مقدار غذا بيفزايند تا به اندازه عادى برسد چه اگر ناگهانى مقدار غذاى بيمار زياد شود اين خود سبب يك بيمارى است و مثلا مىبينيم اگر كسى كه تشنه است يك بار به اندازه زياد آب بنوشد تشنه‌تر مىگردد و نيز گرسنه اگر تا آنجا كه اشتها دارد بخورد ناراحتيهائى پيدا مىكند اين از آن جهت است كه در هنگامى كه اندامها تشنه و گرسنه هستند آب و يا غذا را پيش از آنكه به اندازه طبيعى در بدن بماند جذب مىكنند و ممكن است سبب بستگى مجارى و نابسامانى اندامها شود اما اگر آب و غذا را كم‌كم بخورند شدت تشنگى و گرسنگى تا اندازه‌اى فرومينشيند بيمارى جديدى نيز ايجاد نمىشود و بدن هم كم‌كم به راه طبيعى خود مىافتد البته بيك‌بار ترك عادت بدن بيمار نمىشود و بيمارى از تكرار ترك عادت روى مىدهد و همين‌كه اين مطلب چند بار انجام گرفت خودش عادتى مىشود كه نبايد بيك‌بار از آن نيز