كه لطيف‌تر باشد و در موضع جراحت نريزد و موجب ورم نكردد و اكر در بدن خون زيادتى باشد فصد نيز ضرورت است و همچنين در اخلاط ديكر اكر غلبه بوده باشد موافق تنقيه نيز احتياج مىشود بايد كه معالج صاحب حدس باشد به اين قوانين عارف عارف باشد تا خطاى واقع شود اينست مجملى از قانون علاج جراحت و طريق شكافتن خراج و دملها كه نصج يافته باشد و به خودى خود منفجر نشود چنانست كه از اسفل آن ورم بشكافند از جاى كه پوستش تنك‌تر و برامده‌تر باشد از انجا بشكافند و اكر ورم در عضوى از بدن واقع شود كه مستوى و هموار است و شكن ندارد شكاف آن را نوعى كنند كه طول آن با طول بدن موافق باشد نه با عرض چرا كه درين وقت چرك بهتر برون مىآيد و اكر در موضعيست كه شكن دارد شكاف را در شكن قرار دهند و امّا وقت شكافتن اكر ورم در جائى واقع شده است كه نزديك مفصل است و يا كوشتى ندارد بسيار نكذارند و زودتر بشكافند تا چرك