محمد باقر بن عماد الدين شيرازي
229
ضياء العيون ( فارسي )
تصرفها هميشه واقع مىشد كه اين رساله بيش ازين گنجايش ذكر ندارد و اما طريق ساختن اين مرهم آنست كه مبالغه تمام در كشتن زپق بكنند كه اصلا اثرى از وى مرئى نشود و وى را بلى سركه و حنا و دو سه مثقال پيه در ظرف كاسنى كه درشت باشد يا ظرف سفالى كنند و اول سركه تند كهنه را داخل كنند و بانكشت بر ظرف مذكور مىماليده باشند تا وقتى كه كشته شود و هرگاه كه در اثناى برهم زدن ندا وتش كم شود اندكى سركه داخل مىكرده باشند يا آب دهنى آدمى كه چيزى نخورده باشد و برهم مىزنند تا خوب خاطر جمع شود پس بكذارند تا روز ديكر و باز درين روز نيز به همان دستور بسايند و همچنى روز سيم نيز برين قاعده عمل كنند چرا كه اكثر اوقات آنست كه بعضى اجزاى صغيره ان كه مرئى نمىشود مجتمع مىشود در روز ديكر ظاهر مىكردد و نفع كمتر صورت مىيابد حاصل كه در كشتن جيوه اهتمام تام بورزند پس صمغها را انقدر كه ممكن باشد در هاون نرم كنند پس به سركه