محمد باقر بن عماد الدين شيرازي

188

ضياء العيون ( فارسي )

و از براى سوختكى اتش مفيد بود بهترين وى انست كه برك بسيار بر يك اصل داشته باشد و رنكش سرخ بود چنان كه چون دست بر ان كذارند دست را رنك كند و خشن و پر زد اثر باشد و پخش بكندكى انگشت بود حرف الواو ورد كل سرخ مركب القوى است و سردى و خشكى بر وى غالب است قابض و مقوى و مجفف بود تحفيف قروح بكند و سحجى كه در ران و بيخ بغل بهم رسد نافع بود و در قروحى كه عمقى داشته باشد گوشت بروياند فصل سوم در ذكر مرهمها مرهم سفيداب مرهم ابيض نيز گويند از براى سوختكى آتش و قروح و جراحتهاى صفراوى و از براى نمله و بليخه و امثال آن از جوششهاى كرم كه زرداب مىداده باشد نافع بود و كوشت يا بروند و در تابستان و صاحب مزاج كرم بسيار مفيد است موم كافور يك خرو روغن گل سرخ خالص جهار جزو موم را در روغن بكذارند و سفيداب قلعى شسته اندكى