محمد باقر بن عماد الدين شيرازي
170
ضياء العيون ( فارسي )
با مثل آن نمك بياميزند و در حمام بمالند حكه و جرب ريش شده را نافع بود صبر كرم و خشك است در دوم مجفف بود بىلذع و لهذا جراحات بد را ايذا نمىرساند از براى ريشهاى كه دير مندمل شوند نافع بود خصوصا هرگاه در بينى و دهن و حوالى مقعد و ذكر باشه صوف بپارسى پشم خوانند كرم و خشك بود سوخته وى در سوم خشك باشد مجفف بوده باشد و طريق سوختن وى جنان است كه پشم را پاك بشويند و شانه كنند و درد يك سفالى نهند و بر سر اتش كذارند و طبقى بر سر ان نهند كه سوراخ داشته باشد تا ان زمان كه سوخته كردد و پشم ناسوخته كه جركن بود جون با سركه و زيت تر كنند و بر جراحتهاى جركن كذارند در ابتداى ان موافق بود و سوخته وى از براى قروح نافع بود و كوشت بروياند و موى سوخته تحفيف قروحى كه جرك داشته باشد بكند صموغ صمغ سماق جراحتها را نافع بود صمغ امرود ريشها را نافع بود