منصوره و جيوش مظفره از مرافقت موكب همايون باز مىماندند بلكه اكثر اعيان دولت قاهره و اركان سلطنت باهره را تاب و توانائى آن نبود كه در ركاب ظفر انتساب توانند همراهى كرد خصوصا در ايلغارى كه از دار السلطنه اصفهان صانها الله من الحدثان بدار السلطنه تبريز نمودند و در چند روز با جمعى از غلامان خاص تسخير مملكت اذربايجان كه ده قمع و قلع روميه شوميه نمودند و بعد از فتح قلعه تبريز و نخجوان كه معظم بلاد اذربايجان است و ساير قلاع ديكر كه در حوالى انها بود رايات غرو اجلال متوجه ايروان شد و در محاصره آن قلعه جون منشبان اين دولت از غايت اعتقاد كه به اين دودمان داشتند و نهايت جلادت كه مىورزيدند خود را بىمحابا هدف