سال نگاشته است . منصور ، به نوشتهء صاحب شدّ الازار ، نوادهء مولانا جلال الدّن احمد بن يوسف بن الياس و يكى از نتيجه‌هاى برادر نجم الدّين محمود بن الياس ، طبيب و فقيه معروف شيراز است « 1 » : « نياى او ، احمد بن يوسف شيرازى ، پزشكى دانشمند و اديبى كامل بود كه مهرش در دل‌ها نشسته بود و نزد پادشاهان مقرّب بود . دارايىاش را بر صوفيه بخشش مىكرد و براى خوردن غذا و اطعام ايشان ، آنها را گرد هم مىآورد ، و ديوان شعرى دارد كه در او شعرهاى عربى و پارسى گرد آمده است و ملمّعات وى بسيار لطيف است ؛ و چون از سرايش كتاب خويش فراغت يافت و يادش در ميان شاعران برفت ، هريك از هوشمندان و اديبان نسخه‌اى از آن را به آب زر نگاشتند ؛ و خداوند فرزندانى روزىاش كرد كه در ميان دانشمندان به كمال رسيدند . از اشعار پارسى اوست : شد روز جوانى ، جبّر اللّه عزاك * آمد شب پيرى ، أنعم اللّه مساك اس دهر هر آنكه دل به مهر تو نهاد * اين است جزاش ، أحسن اللّه جزاك و به سال 744 هجرى درگذشت و در رباطى در كنار عمويش دفن

--> ( 1 ) . ر ك : شدّ الازار ، ص 278 .