إبليس ملعون بر أو مىگذشت ومىگفت : براي چه كارى آفريده شده است ! پس امام معصوم عليه السّلام فرمود : إبليس گفت : اگر خدا مرا به سجدهء بر اين فرمان دهد ، أو را نافرمانى كنم . فرمود : سپس روح در أو دميده شد وقتي كه روح به مغز سرش رسيد عطسه كرد وگفت : الحمد لله ، پس خداوند به أو گفت : يرحمك الله ، خدا تو را رحمت كند . امام صادق عليه السّلام فرمود : پس رحمت الهى بر أو پيشى گرفت . آنگاه خداوند تبارك وتعالى به فرشتگان گفت : بر آدم سجده كنيد پس بر أو سجده كردند امّا إبليس آنچه از حسد را كه در قلبش بود خارج كرد واز سجده امتناع ورزيد . پس خداى عزّ وجلّ فرمود : « چه چيزى مانع تو از سجده كردن شد آنگاه كه به تو فرمان دادم » گفت : « من از أو بهتر هستم مرا از آتش آفريده اى وأو را از گل ! » امام صادق عليه السّلام فرمود : اولين كسى كه قياس كرد إبليس بود وتكبّر ورزيد وتكبّر اولين معصيتي است كه به آن از خداوند نافرمانى شده ، فرمود : پس إبليس گفت : پروردگارا ! مرا از سجده بر آدم معاف بدار ومن تو را چنان عبادت كنم كه هيچ فرشتهء مقرّب يا پيامبر مرسلى تو را عبادت نكرده باشد . پس خدا گفت : مرا به عبادت تو نيازى نيست ، من مىخواهم عبادت شوم آن طور كه خود مىخواهم نه آن گونه كه تو مىخواهى پس از سجده كردن امتناع كرد وخداى تبارك وتعالى فرمود : « از آن بيرون برو كه تو رانده شده اى ولعنت من بر توست تا روز جزا » إبليس گفت : پروردگارا ! چگونه است ، حال آنكه تو عادلى وظلم نمىكنى پس ثواب عمل من باطل شد ؟ گفت : نه امّا از من هر چه مىخواهى از امر دنيا بخواه تا در برابر ثواب عملت به تو عطا كنم . پس اولين خواهش أو ، بقايش تا روز جزا بود . پس خدا فرمود : همانا به تو عطا كردم گفت : مرا بر فرزندان آدم چيره گردان گفت : تو را چيره گرداندم . گفت : مرا در آنان جارى ساز همچون جريان خون در رگها . گفت : تو را جارى ساختم . گفت : براي آنان فرزندى متولد نشود مگر آنكه براي من دو فرزند متولد شود وآنان را ببينم وآنان مرا نبينند وبه هر صورتي خواستم بر آنان نمايان شوم . فرمود : به تو عطا كردم . گفت : پروردگارا ! بر من بيفزاى . فرمود : سينه هايشان را اقامتگاه تو وفرزندانت قرار دادم . گفت : خدايا مرا كافى است . در اين هنگام إبليس گفت : « به عزتت سوگند ، تمامى آنان را گمراه مىسازم مگر بندگان مخلصت را » « سپس از روبرويشان واز پشت سرشان واز طرف راست وچپشان خواهم آمد وبيشتر آنان را شاكر وسپاسگزار نمىيابى » 5 - از امام صادق عليه السّلام در مورد بهشت آدم پرسيدم ، فرمود : بهشتى از بهشتهاى دنيا بود كه خورشيد وماه بر آن مىتابيد واگر از بهشتهاى جاودان بود هرگز از آن خارج نمىگشت .