آنان با خروش أو بخروشند ونعره كشد وآنان به همراه أو نعره كشند وبغرّد وآنها نيز بغرّند پس قاتلان به نطق آيند وبا زبانى باز گويند : پروردگارا ! از چه جهت اين آتش را قبل از بت پرستان بر ما مسلط ساختى ؟ از سوى خداى عزّ وجلّ جواب آيد كه : آن كس كه مىداند با كسى كه نمىداند يكسان نيست [ يعنى فضولي موقوف ! به شما مربوط نيست ! ] . 6 - حريز گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : هيچ دارندهء طلا ونقره اى كه زكاتش را نمىپردازد نيست مگر آنكه خداى عزّ وجلّ روز قيامت أو را در مكان بىآب وعلفى زندانى كند وبر أو ماري [ كه از شدّت سمّش ] موى بر سر ندارد مسلَّط گرداند كه قصد أو كند وأو دورى كند اما وقتي ديد كه راه گريزى از أو ندارد أو را همچون ترب در هم مىشكند ومىخورد آنگاه همچون طوقى در گردنش مىافتد واين گفتهء خداى عزّ وجلّ است « آنچه بدان بخل ورزيدند روز قيامت طوقى به گردن آنان مىشود » . وهيچ دارندهء گوسفند وشتر وگاوى كه زكاتش را نمىپردازد نيست مگر آنكه خداوند روز قيامت أو را در زمينى خشك زندانى كند كه هر سم دارى با سمش أو را لگدمال كند وهر صاحب دندانى با دندانش أو را بگزد . وهيچ صاحب نخل يا تاك يا زراعتى كه زكاتش را نمىپردازد نيست مگر آنكه خداوند قطعه زمينش را تا هفت زمين ديگر تا روز قيامت به گردنش بياويزد . 7 - سدير صيرفي گويد : امام صادق عليه السّلام در حديثي طولانى فرمود : آنگاه كه خداوند مؤمن را از قبرش برانگيزاند همراه أو مثالي خارج مىشود وجلوى أو حركت مىكند . هر زمان كه مؤمن هول وهراسى از أهوال روز قيامت ببيند ، آن مثال به أو گويد : ناله وزارى نكن واندوهگين مباش واز خداى عزّ وجلّ بر تو به سرور وكرامت ، بشارت باد ، تا اينكه در پيشگاه خداى عزّ وجلّ مىايستد وحسابرسى ساده وراحتى از أو مىشود وبه بهشت فرمان مىيابد ومثال مقابل اوست ، مؤمن به أو مىگويد : چه خوب همراهى بودى كه با من از قبر بيرون آمدى خداى بر تو رحمت كند ، پيوسته مرا به سرور وكرامت از خداوند بشارت مىدادى تا اين لحظه را كه ديدم . راستى تو كيستى ؟ گويد : من همان سرور وشادى هستم كه تو در دنيا بر برادر مؤمنت وارد كردى ، خداى عزّ وجلّ مرا از آن آفريد تا تو را بشارت دهم . 8 - أبو سعيد خدري ( رضي الله عنه ) گويد : از رسول خدا صلَّى الله عليه وآله شنيدم كه به علي عليه السّلام مىفرمود : اى على ! بر تو بشارت باد وبشارت ده كه بر شيعهء تو ، به هنگام