رسول خدا ( ص ) حج را انجام داد ، و اينكه برخى گفته‌اند قسمت آخر حديث ( اللهم و ال من والاه و . . . ) بعدا اضافه شده است ، سخن مردودى است . اين قسمت از طرق متعددى نقل شده است كه بسيارى از آنها را ذهبى ، صحيح شمرده است . دعايى را كه در اينجا به آن اشاره كرد ، قبل از اين سخن به اين شكل ذكر كرده است : خدايا ! هر كس او را دوست مىدارد دوست بدار و هر كس با او دشمن است دشمن بدار ، و هر كس او را دوست دارد دوست داشته باش و هر كس كينهء او را در دل دارد از او ناخشنود باش ، هر كس او را يارى دهد يارش باش و هر كس او را بىياور گذاشت او را بىياور قرار ده و هر جا كه مىرود حق را با او همراه كن . بلكه بايد گفت اين حديث حتى نزد آنان نيز از متواترات است . سيد سعيد ( ره ) از جزرى شافعى نقل مىكند كه او در كتابش ، أسنى المطالب في مناقب على بن ابى طالب تواتر اين حديث را از طرق گوناگون اثبات مىنمايد و منكر اين حديث را نادان و متعصب مىشمارد . حافظ سيوطى نيز چنانچه نقل شده به تواتر اين حديث اعتراف دارد . چطور مىتوان گفت : اين حديث متواتر نيست در حالى كه طرق نقل آن ، نزد ايشان از صد بيشتر است و حدود هفتاد تن يا بيشتر از صحابه آن را نقل كرده‌اند . گروهى از طبرى ، مورّخ مشهور ، نقل كرده‌اند كه او حديث مزبور را از هفتاد و پنج طريق اخراج كرده است و آن را در كتاب مستقلى تحت عنوان الولايه جمع نموده است . و همچنين نقل كرده‌اند كه ابن عقده اين حديث را از صد و پنج طريق نقل كرده است و آن را در كتاب مستقلى به نام الموالاة آورده است . ابن حجر عسقلانى در كتاب تهذيب التهذيب در بخش زندگانى امير المؤمنين ( ع ) به اين دو كتاب اشاره كرده است . او مىگويد : حديث موالاة صحيح است و ابو عباس بن عقده به جمع طرق آن پرداخته است و آن را از هفتاد صحابى يا بيشتر نقل كرده است . ابن جرير طبرى نيز آن را در كتابى آورده است .