بحث چهارم تعيين امامت على ( ع ) 1 - اثبات امامت على ( ع ) با دليل عقل مصنّف - اعلى اللَّه مقامه - مىگويد : همهء اماميه معتقدند كه پس از رسول اكرم ، على بن ابى طالب ( ع ) امام است . و اهل سنّت مىگويند : ابتدا ابو بكر بن ابى قحافه سپس عمر بن خطاب ، سپس عثمان بن عفان و سپس على بن ابى طالب امام بوده‌اند . اين گفتهء آنان با عقل و نقل مخالف است . امّا از جنبهء عقلى ، اين اعتقاد با دلايل عقلى موجود بر امامت على بن ابى طالب ( ع ) در تعارض است و آن دلايل عبارتند از : 1 - امام بايد معصوم باشد و بر اين مطلب اتّفاق نظر وجود دارد كه كسى جز على ( ع ) معصوم نبوده است . پس او امام مىباشد . 2 - يكى از شرايط امام اين است كه در گذشته از او معصيتى سر نزده باشد ، در حالى كه مشايخ اهل سنّت قبل از اسلام بتپرست بودند . لذا امام نيستند و على به واسطهء اينكه بتپرست نبوده و نيز معصيتى از وى سر نزده ، امام است . 3 - امام بايد بر مبناى فرمودهء خدا و پيامبر تعيين شده باشد . و اين مورد تنها دربارهء على ( ع ) صادق است . پس او امام است . 4 - امام بايد از مردم زمان خود برتر باشد و غير از على ( ع ) كسى چنين نبود . 5 - امامت عبارت است از رياست كلَّى و همه جانبه كه لازمهء آن دارا بودن زهد ، علم ، عبادت ، شجاعت ، و ايمان است و همانطور كه بيان خواهد شد ، على ( ع ) تنها كسى بود كه تمام اين ويژگيها را به طور كامل دارا بود و هيچ كس از اين حيث به او نمىرسيد . پس او امام بوده است . فضل مىگويد : مذهب اهل سنّت اين است كه امام بر حق پس از رسول خدا ( ص ) ابو بكر صدّيق است و نزد شيعه امام بر حق على مرتضى است . اهل سنّت براى اعتقاد خود دو دليل