علَّامهء حلَّى نقش بزرگى در نجات اسلام در ايران و گرايش ايرانيان به مكتب اهل بيت ( ع ) دارد . در اينجا مىكوشيم با بيان گرايش ايرانيان مسلمان به مذهب تشيع ، فلسفه نگارش كتاب نهج الحق و كشف الصدق را براى خوانندگان ارجمند توضيح دهيم : شيعه در ايران ( 1 ) مورخان اتفاق نظر دارند كه تا پايان قرن نهم هجرى ايرانيان پيرو مذاهب چهار گانهء اهل سنت بوده‌اند . در اوايل قرن دهم ، در دورهء صفويان بود كه اكثر مردم ايران به مذهب شيعه گرويدند . در اين مسئله نيز اتفاق نظر دارند كه مذهب شيعه به وسيلهء داعيان عرب ؛ يعنى پيروان و شاگردان امامان اهل بيت ( ع ) وارد ايران شد و اوّلين كاروانى كه به ايران پا گذاشت گروهى از قبائل يمن بودند كه به دستور خليفهء اموى از نواحى كوفه به خراسان تبعيد شدند . زيرا همواره به عنوان يك كانون خطر و آشوب بر ضد خلافت امويان در عراق ، مطرح بودند . عمليات تبعيد آنان را والى اموى كوفه ، زياد بن ابيه اجرا كرد . ( 2 ) كاروان كوچك ديگرى از اشعريان كه آن نيز از عراق بود ، در ايام خلافت عبد الملك بن مروان به آنها پيوست . اين كاروان از ناحيهء اهواز وارد ايران شد و با شتر و اسب به راه خود ادامه داد و از سرزمينهاى گسترده و كوههاى مرتفع گذشت تا به منطقه اى ميان رى و اصفهان در قلب ايران رسيد . كاروان اشعريان در اين نقطه كه بعدها به قم معروف شد ، سكونت گزيد . قم به گفتهء ياقوت حموى ( 3 ) يك شهر عربى خالص است كه هيچ نشانى از مردمان عجم در آن به چشم نمىخورد . مردم قم آنقدر ظلم و ستم از امويان و عباسيان ديدند كه بر هيچ يك از شهرهاى ديگر شيعى مذهب در دولت اسلامى اينقدر ظلم و ستم نرفت . اگر پژوهشگران محقق بخواهند رنج و ستم ، و داستان مظلوميت و مصيبتى را كه از سوى دشمنان بر اين مردم رفته ، بررسى كنند ، به دهها جلد تأليف مستقل خواهد انجاميد . به رغم تمام اين مصايب ، و رنج و ستمها مظهر پايدارى براى حفظ اصول ، و ثبات در راه حق و ولايت آل محمد ( ص ) بودند . شهادت براى اينان از عسل شيرينتر بود . آنان هيچ گاه در برابر جبروت ستمگران ، و استبداد حاكمان و قساوت

--> ( 1 ) فصلى از كتاب ما تحت عنوان زمينه سازان انقلاب مهدى ( عج ) در روايات اهل سنت . ( 2 ) تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 126 به نقل هوية التشيع ، ص 114 . ( 3 ) معجم البلدان : مادهء قم ؛ تاريخ قم ، ص 13 ؛ تاريخ مذهبى قم ، ص 40 ؛ رجال نجاشى ، ص 228 ، المسالك و الممالك ، اصطخرى ، ص 201 ؛ المقالات و الفرق ، سعد بن خلف .