ودر ترجمهء عبد الرحمن بن علي - مشهور به أبو الفرج بن جوزي حنبلي - چنين گفته است كه : كتبش بيشتر است از آنكه شمرده شود ، وبه خطّ خود بسيار نوشته است به حدّى كه بعضي گفته‌اند : اجزاى نوشته‌هاى أو را جمع كرده « 1 » بر عمرش تقسيم نمودند ؛ حصّهء هر روزى نه جزء شد ، واين چيزى است كه عقل قبول نمىكند ، واشعار بسيار دارد « 2 » ، تمام شد كلام ابن خلّكان . وفاضل اشكورى در كتاب « محبوب القلوب » گفته است كه : يحيى بن عدي المنطقي به دست خود كتب بسيارى نوشت ، تا آنكه در يك شبانه روز صد ورق نوشت ، وسهل بن عبد اللّه تسترى « 3 » قرآن را حفظ نمود در وقتي كه شش‌ساله ، يا هفت‌ساله بود ، وبيست وپنج شب روزه مىگرفت ، كه در ميان آنها هيچ افطار نمىنمود « 4 » . قاصر گويد كه : موافق تصريح بعضي هر جزء عبارت از پانصد بيت است به حساب كتاب ، وظاهرا به حكايت روزهء سهل اشاره كرده است شهيد ثاني در نكاح « مسالك » « 5 » . سؤال ذسب [ 762 ] : اگر بعد از گذشتن از أركان نماز ظنّ غالب شود كه فلان ركن را ترك كردم يا دو مرتبه كردم ، يا بعد از فراغ از نماز ظن غالب شود كه ركن كم يا زيادة شده ، يا ركعتي كم يا زيادة شده ، آيا در اين صورتها نماز را اعاده بايد كرد - بنابر آنكه ظنّ در نماز حكم يقين دارد - يا نه ؟ جواب : محل اشكال است وأحوط اتمام با اعاده است . سؤال ذسج [ 763 ] : كيفيّت نماز گرفتن آفتاب يا ماه وزلزله را بيان

--> ( 1 ) ج : نموده . ( 2 ) وفيات الأعيان : 3 / 141 . ( 3 ) ج : شوشترى . ( 4 ) اين كتاب را نيافتيم . ( 5 ) در مظانّش نيافتيم .