جواب : هرگاه مأمومين كوتاهى در استعلام حال أو نكرده باشند وحالش بر ايشان مخفى شده باشد نمازشان صحيح است بلا خلاف وقضاء ندارد ، چنانكه هرگاه بعد از نماز كفرش ثابت شود از براي آن شخص ، وأحوط ترك امامت است [ در حال فسق ] ، لكن نه به اظهار عدم قابليّت وفسق ، بلكه « 1 » اين نيز فسق است ، بلكه توبه كند وامامت را ترك ننمايد . سؤال ذكو [ 726 ] : اگر كسى مشغول شود به دعاى قنوت تا امام سر از ركوع يا سجود بر دارد چه كند ؟ جواب : عمدا چنين نكند واگر كند نماز را اعاده كند احتياطا ، وقنوت را مختصر بايد كرد بلكه ترك مىتوان كرد هرگاه مستلزم ترك متابعت در ركن شود ، بلكه أصل قنوت مستحب است مطلقا ، على الأشهر الأظهر . سؤال ذكز [ 727 ] : كسى كه حالش اين است كه از اقتداى بزرگان وكثرت مأمومان خوش‌حال مىشود امامت مىتواند كرد يا نه ؟ جواب : اگر غرضش از اين ؛ ترويج دين وظهور صلاح مؤمنين است ضرر ندارد ، وأحوط آن است كه : سعى كند كه اينها در نفس أو نباشد وغرضش محض رضاى خدا باشد واز تلبيس إبليس أيمن گردد . سؤال ذكح [ 728 ] : هرگاه امام احرام بست ومأمومين نيز احرام بستند ، بعد از آن بر امام موجب بطلان نماز عارض شد وتجديد احرام نمود مأموم چه كند ؟ جواب : اگر مأموم هنوز تكبيرة الاحرام نگفته اعلام أو ضرور نيست ، والّا بايد أو را اعلام كند « 2 » تا تجديد احرام نمايد « 3 » .

--> ( 1 ) ه‍ : زيرا كه . ( 2 ) ه‍ : نمايد . ( 3 ) ج : كند .