است « 1 » وبه « همزه » به معنى غضب است « 2 » . وچون « إيّاكِ » به كسر كاف گويد دلالت كند كه - معاذ اللّه - خدا زن است ، واگر « انعمتُ » به ضمّ تاء گويد معنيش آن است كه اين قارى نعمت به مردم داده است ، وچون ترك زبان « صمد » را « سماد » گويد به معنى سرگين است « 3 » وبسيارى از عوام در تشهد « عبده » به فتح دال مىگويند وآن غلط ومبطل نماز است بلكه به ضمّ « دال » است . ودر حديث است كه : « آدمي در وقت پينكى « 4 » وخواب آلودگى نماز نكند ودعا نخواند كه مبادا نفرين به خود كند ونفهمد » « 5 » . وبايد حمد وسوره را در دو ركعت اوّل مغرب وعشاء وظهر روز جمعه وصبح بلند بخواند ومجموع ظهر وعصر وأواخر مغرب وعشاء را آهسته بخواند هر چند كه تسبيح را به عوض حمد بگويد « 6 » ودر باقي أذكار اختيار دارد . ونظر به ضيق وقت وعدم فرصت مىتواند كه بعد از حمد ؛ سوره نخواند ودر تسبيحات اربع به يك مرتبه اكتفاء كند . وسنّت است كه نظرش در وقتي كه ايستاده است به موضع سجده باشد ، ودر ركوع ميان هر دو پاها ، ودر سجود به طرف بيني ، ودر تشهد به كنار خود ، ودر قنوت به كف دستها . ودر وقت ايستادن ما بين پاها به سه انگشت يا يك وجب فاصله دهد ، وسر انگشتان پاها را رو به قبله دارد ودستها را بر رانها مقابل سر زانو نهد « 7 » ،

--> ( 1 ) مجمع البحرين : 3 / 168 ، تاج العروس : 9 / 346 ، أقرب الموارد : 2 / 1401 . ( 2 ) لسان العرب : 3 / 74 . ( 3 ) لسان العرب : 3 / 220 . ( 4 ) يعني : چرت زدن ، ( فرهنگ معين : 1 / 969 ) . ( 5 ) مجمع البيان : 2 / 112 ( جزء پنجم ) . ( 6 ) ه‍ : بخواند . ( 7 ) ه‍ : گذارد .