وأظهر آن است كه : در نماز جهريه مثل : صبح ودو ركعت اوّل مغرب وعشاء وجمعه « 1 » وهمچنين طواف وآيات واستسقاء - هرگاه به جهر گزارده شود - اگر صداى قرائت امام را بشنود ؛ اگر چه به همهمه باشد قرائت نكند « 2 » ودر نمازهاى اخفاتيه كه ظهر وعصر است وهمچنين ديگرها هرگاه به اخفات گزارده شوند در دو ركعت اوّل در محل قرائت بر سبيل استحباب سبحان اللّه بگويد وحدّى معيّن از براي أو نيست . واما در دو ركعت آخر نمازها خواه جهريه وخواه اخفاتيه پس تسبيحات أربعة گويد چنانكه در فرادى مىگويد ، ومىتواند كه سورهء حمد تنها بخواند هر چند كه امام نيز حمد بخواند وقرائتش را نيز به سبب نزديكى بشنود ، وخواندن تسبيحات بهتر است از حمد مطلقا حتّى نسبت به امام وبا احتمال لحوق مسبوق بلكه با علم به آن نيز . ودر باقي افعال وأركان وأذكار نماز ؛ مأموم نيز به عمل مىآورد لكن بعد از امام ، وتا امام به ركوع وسجود نرود أو هم نرود وهمچنين تا سر بر ندارد ؛ أو سر بر ندارد . واگر قنوت امام را نشنود يا نداند ؛ قنوت خود را بخواند « 3 » واگر امام به ركوع رفته باشد وغير ركعت آخر باشد أحوط آن است كه : صبر كند تا در ركعت ديگر قبل از ركوع ملحق شود . وچون در ركعت دويم يا سيّم يا چهارم اقتدا كند آن ركعت را [ ركعت ] اوّل نماز خود قرار دهد وحساب را نگاه دارد وآنچه در كار است از تشهد وقنوت در موضع آن به جا آورده به زودى ملحق شود ، ودر جائى كه محل قنوت

--> ( 1 ) ه‍ : جمعه وعيدين . ( 2 ) ه‍ : نكند والّا قرائت كند . ( 3 ) ه‍ : بخواند ، واگر قبل از امام فارغ شود صلوات فرستد وهر دعائي كه خواهد بخواند .