پس بترسيد از خدا وعمل كنيد از براي آنچه هست نزد خدا ، نيست ميان خدا وخلق خويشى ، محبوبترين بندگان به سوى خدا وگرامىترين ايشان پرهيزكارترين ايشان وعمل‌كننده‌ترين ايشان است به طاعت خدا . اى جابر ! به خدا قسم كه تقرّب به خدا [ به ] هم نمىرسد مگر به طاعت ، نيست با ما براتى از آتش ، ونيست براي كسى بر خدا حجّتى وتسلّطى ، هر كس مطيع خدا است پس أو دوست ماست ، وهر كس عاصى بر خدا است پس أو دشمن ماست ، وبه دوستى وولايت ما رسيده نمىشود مگر به وسيلهء عمل وپرهيزكارى » « 1 » . وأحاديث در اين باره زيادة بر شماره است « 2 » ، پس مراد آن است كه معلوم مىشود آنهائى كه دعوى ايمان مىكنند ولاف محبّت أهل بيت مىزنند در چنين روزى كه عيد ايشان است ، وبه آن از ساير خلق ممتاز وبه تاج خلافت وپادشاهى سرافراز گرديده‌اند ؛ آيا به مجرّد همين رخصت مرتكب معصيت مىشوند وخود را در ورطهء شبهه مىاندازند ؟ واستيفاى حظوظ نفس بهيمى را بر طاعت الهى ترجيح مىدهند ؟ واز محبّت أهل بيت بالمرّة دست برمىدارند ؟ ونظيرش آن است كه : در علم أصول فقه مىگويند كه : جايز است امر به چيزى با علم آمر به انتفاء شرط وجود آن ، به اينكه مكلف را قدرت بر فعلى ندهد ، يا آنكه به نسخ تكليف را از أو ساقط كند ، ومرادش از اظهار صورت امر ؛ مجرّد امتحان مكلّف باشد « 3 » ، مثل آنكه : شخصي توهّم كند كه عمرو تعشّق به زن أو دارد پس بر سبيل امتحان عمرو را وكيل در طلاق أو كند تا صحّت مظنّه‌اش ظاهر شود .

--> ( 1 ) كافى : 2 / 74 و 75 حديث 3 ، وسائل الشيعة : 15 / 234 حديث 20362 . ( 2 ) بحار الأنوار : 65 / 149 - 199 . ( 3 ) معالم الأصول : 84 - 86 .