نمايد بهتر است . سؤال له [ 35 ] : شخصي در مرض موت وصيّت كرده كه بعد از فوت من فلان قدر از مال مرا با صبيّهء من كه به سن سه سالگى است يا كمتر به فلان - كه خويش من است - بدهيد ، الحال وارث از دادن آن امتناع مىنمايد ، آيا موافق شريعت مطهّره وصيّت در مرض موت صحيح است يا نه ؟ وآنچه وصيّت نموده تماما بموصى له مىرسد ، يا اعتبار به ثلث است ؟ ووصيّت دادن آن دختر ، صحّت دارد يا موقوف است بر بلوغ ورضاى آن دختر ؟ والحال آن دختر صغيره است وأقوام أو مىخواهند كه أو را از مادرش بگيرند ، آيا حضانت أو با مادرش مىباشد ، يا مىتوانند كه از مادرش بگيرند ؟ وهمان موصى له ادّعا مىكند كه موصى چند سال ملك موروثى مرا داشته وفروخته است ، ووارث بايد تنخواه آن را به من بدهد ووارث را علمي به آن نيست ، چه نحو بايد بشود ؟ جواب : وصيّت مال از ثلث ميّت محسوب مىشود ؛ مگر آنكه ورثه با بلوغ ورشد قبول كنند كه از أصل تركه دهند . ووصيّت تزويج لازم نيست ، لكن چون دختر بالغ ورشيد شود بهتر آن است كه به وصيّت عمل كند . وحضانت با مادر است ؛ وأقوام را بر أو تسلّطى نيست ، هر چند كه شوهر كند . وموصى له بايد دعواي خود را به ثبوت شرعي برساند ، ونيز قسم بر بقاى حقّ خود در ذمّهء ميّت بخورد . واگر از اثبات عاجز باشد ؛ وادّعاى علم بر ورثه نمايد تسلّط قسم نفى العلم بر آنها دارد كه قسم بخورند كه علم به صحّت دعواي أو ندارند .