« عرضه داشت بندهء كمترين محمد مقيم مشهدي ، بعرض مىرساند كه صلاحيت آثار مولانا محمد على صوفي مشهور بمقري ، تا از دار السلطنة أصفهان بمشهد مقدس مراجعت نموده ، مكرر در محافل ومجالس اظهار مىكند كه در باب « ذكر جلى » كردن ، ودر اثناى تكلم بكلمهء طيبه اشعار عاشقانه خواندن ووجد نمودن ، ورقصيدن ، وحيواني نخوردن وچله داشتن وغير ذلك أموري كه متصوفه برسم عبادت مىآورند ، از عالي جناب معلى ألقاب آخونديم دام ظله مرخص ومأذون شده بلكه مسمى مذكور در مجلس رفيع الشأن نيز گاهى أمثال اينها واقع نمود ، استدعا چنان است از حقيقت ماجرا شيعيان اين جا را اطلاع بخشند ، كه آيا آنچه صلاحيت آثار مزبور بخدام گرام ايشان اسناد مىكند وقوع دارد يا نه ؟ اگر چنانچه واقعي بوده باشد ، بمكان پيروى آن را لازم شمرند ، واگر خلاف واقع مذكور ساخته است ، دست از اين قسم حركات بكشند » . ( الجواب ) « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ * . سبحانك هذا بهتان عظيم ، حاشا كه بنده تجويز كنم رسم تعبدي را كه در قرآن وحديث اذني در آن وارد نشده باشد ، وتعبد رسمي كه از أئمة معصومين صلوات اللّه عليهم خبري در مشروعيت آن نرسيده باشد ، بلكه نص قرآن بخلاف آن نازل باشد ، قال اللّه تعالى : « ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ » يعنى : بخوانيد پروردگار خود را از روى زارى وپنهانى بدرستى كه خداى سبحانه وتعالى دوست نمىدارد آناني را كه از حد اعتدال بيرون مىروند ، وجاى ديگر مىفرمايد : « ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً ! ! وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ » يعنى : بخوانيد پروردگار خود را از روى زارى وترس وپست‌تر از بلند گفتن . ودر حديث نيز وارد است كه حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله أصحاب را منع فرمودند از فرياد برآوردن بتكبير وتهليل منع بليغ ، وفرمودند كه ندا نمىكنيد شما كسيرا كه نشنود يا دور باشد ، وساير أمور مذكوره نيز ، يا منع از آن بخصوص