و همچنين اگر او نصب كند نايبى بر سپاه ، اطاعت او را كه بر وفق صلاح و صواب باشد ، در همه كار جهاد ، چون اطاعت رئيس مطاع واجب شمرند و نيز پيروى رئيسى را كه نصب كند بر هزار نفر يا صد نفر يا بيشتر يا كمتر لازم دانند ، و در كار جهاد مخالفت او نكنند و اگر چه پادشاه و ساير اهل خير به كيفيت مقاتله از اغلب مجتهدين اعرف‌اند و ليكن بر ايشان است رجوع به مجتهد براى دانستن طريقه و احكام شرعيه و از آن جمله آن است كه پادشاه بدون اضطرار در حرب و قتال سبقت نگزينند ، و از حدوث امرى كه شوكت اسلام را شكند ، بر حذر باشد و امر كند كسى را كه محل اعتماد و نايب او است به دفع اهل عناد كه با تقوى و طاعت باشد ، و رجوع كارها به خدا كند و امر منوب عنه را در كار جهاد مالى امر خداوند ، و بر سپاه ، ائمه جماعت و مؤذنين با اقامه شعاير دين نصب كند و واعظين براى ترغيب مجاهدين به عبادت و تحريص ايشان به شهادت تعيين نمايد ، و امر و نهى سپاه بر وفق شريعت كند و نصرت خويش از خالق مدبّر و بارى مصوّر جويد . در امر قسمت سويّت و در حق رعيت ، عدالت كند ، و دور و نزديك و بيگانه و آشنا را يكسان و آن دو و همگى را پدر رؤوف و برادر مهربان باشد . و با سران سپاه مشورت كند و سخن حق ايشان پذيرد و به جز ارباب امانت و اصحاب ديانت ، محرم و همراز نگيرد ، و اسرار خود جز به كسانى از خدا ترسند نگويد و استيصال دشمن از خدا خواهد و استيلاى خود را به سلاح دعا داند . عن أبي عبدالله ( ع ) « أنّ أمير المؤمنين كان إذا أراد القتال قال هذه الدعوات : اللهم إنّك أعلمت سبيلاً من سبلك جعلت فيه رضاك و