[ مقدمه ] تحقيقى در تنجيس متنجس مشهور در ميان فقيهان ، سرايت نجاست از متنجس به اشياء ديگر است . ليكن برخى اعتقاد به عدم سرايت دارند و بعضى ديگر ، انتقال نجاست را تنها از مايع متنجس مىدانند . از ميان مخالفان با مشهور مىتوان فقهاى زير را نام برد : ابن ادريس ( ق 6 ) ، سيد صدر الدين ، ملا محسن فيض كاشانى در مفاتيح ، ملا محمد كاظم خراسانى در اللمعات النيرة ، آقا رضا همدانى در مصباح الفقيه ، شيخ مهدى خالصى ، شيخ الشريعه اصفهانى ( م 1318 ه‍ . ق . ) ، ميرزا محمد فيض قمى ( م 1370 ه‍ . ق . ) ، ابو المجد محمد رضا اصفهانى ( م 1362 ه‍ ق . ) و سيد عبدالكريم موسوى جزايرى ( م 1214 ه‍ ق . ) . « 1 » اهميت اين فرع فقهى ، برخى فقيهان را بر آن داشته است تا رساله مستقلى در اين موضوع بنگارند . از جمله : 1 . البرهان المؤسس لتحقيق ان المتنجس لا ينجس ، سيد عبدالكريم بن محمد جواد موسوى جزايرى ( م 1214 ه‍ ق . ) ، خطى ، كتابخانه آيت الله العظمى مرعشى ، شى 6126 . ترجمه اين رساله را در ادامه خواهيم آورد . 2 . رسالة فى عدم تنجيس المتنجس ، محمد على بن محمد نبى ، تاليف 1247 ه‍ . ق .

--> ( 1 ) . الفيض ، محمد فيض قمى ، چاپ 1369 ه‍ ق ، ص 102 و مقدمه « تنجس ملاقي المتنجس » سيد حسين خوانسارى ، مقدمه از سيد احمد روضاتى ، اصفهان ، 1377 ه‍ ش ، ص 147 ( ضميمه كتاب « النهرية » ) .