پيشين است چهار ركعت . و در كتاب من لا يحضره الفقيه به اسناد صحيح از آن حضرت روايت كرده كه فرمود در نماز عيدين : « إذا كان القوم خمسة أو سبعة » چون قوم پنج يا هفت باشند « فإنهّم يجمعون الصّلاة كما يصنعون يوم الجمعة » « 2 » پس به درستى كه به جماعت مىكذارند نماز را . فصل چهارم - در بيان وجوب نماز جمعه و فرض عين بودن از قول فقهاى معتبرين اماميّه - قدّس اللّه اسرارهم - فقهاى اماميّه دو قسمند : قسمى آنانند كه در جميع احكام شرعيّه از اصول و فروع ، مستند به قرآن و احاديث اهل بيت - عليهم السّلام - مىباشد و در تصانيف خود از قول ثقلين تجاوز نمىنمايند ، مثل متقدّمان ايشان كه در ازمنه ائمّه معصومين - عليهم السّلام - يا نزديك به آن بوده‌اند ، از اصحاب ايشان كرفته تا شيخ ابوجعفر طوسى - رحمه اللّه - و جمعى از اواخر متأخّرين كه متابعت ايشان كرده‌اند ، از اواخر زمان شيخ زين الدّين عاملى كرفته تا حال - شكر اللّه مساعيهم جميعاً - و بر مصنّفات ايشان اعتماد تمام هست و سخنان ايشان هركز نمىميرد ؛ زيرا كه قول ايشان مستند به اجتهاد و رأى نيست بلكه نقل از خدا و رسول خداست كه متبدّل و متغير نمىشود تا روز قيامت ؛ چنان كه در حديث وارد است كه « حلال محمّد حلال إلى يوم القيمة و حرامه حرام إلى يوم القيمة » « 1 » يعنى حلال محمّد حلال است تا روز قيامت و حرام او حرامست تا روز قيامت . كسى به

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 522 . ( 2 ) . بصائر الدرجات ، محمد بن حسن صفار ( م 290 ق ) ، تحقيق محسن كوچه باغى ، تهران ، مؤسسه اعلمى ، 1404 ق ، ص 168 ؛ الفصول المهمه ، شيخ حر عاملى ، تحقيق محمدقائينى ، مؤسسه معارف اسلامى امام رضا ( ع ) ، چاپ اول ، 1418 ق ، ج 1 ، ص 643 .