[ و آله ] و عليه السلام - . « 1 » دويم : آية الكرسى با آيهء كريمهء « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » ، به دليل حديث أبى عبد اللّه الصادق ( ع ) « 2 » . سيوم : حكايت فصول اذان بعد از فراغ مؤذّن از هر فصلى ، به دليل آنكه در احاديث امر به حكايت اذان على العموم واقع شده است « 3 » . چهارم : « اللهمّ صلّ على محمد و آل محمد » گفتن ، اگر اسم مباركش مذكور شود و متخلّى بشنود . « 4 » پنجم : ردّ سلام كه واجب است ، اما سلام كردن كسى بر متخلّى ، يا ابتدا كردن متخلّى به تسليم بر كسى ، مكروه است . ششم : حمد الهى بعد از عطاس . « 5 » هفتم : تسميت كردن عاطس را ، يعنى دعاى رحمت از براى او كردن و « يرحمكم اللّه » گفتن بعد از عطسه او . هشتم : هرگاه مهم ضرورى واقع شود كه بالضرورة تكلّم بايد كرد . بيست و پنجم : ارتياد ، يعنى طلب موضعى كه مناسب بوده باشد از براى تخلّى و استنجاء و طلب موضعى مرتفع از براى بول كه خاك نرم داشته باشد ، سنت است . رسول ( ص ) در اين باب اهتمام تمام داشته است ، و در توقّى « 6 » از بول - به فتح

--> ( 1 ) . مراجعه كنيد به وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 310 ، ب 7 از ابواب احكام الخلوة و تهذيب الأحكام ، ج 1 ، ص 27 ، ح 68 . ( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 313 ، ب 7 از ابواب احكام الخلوة ، ح 8 و تهذيب الأحكام ، ج 1 ، ص 352 ، ح 1042 . ( 3 ) . مراجعه كنيد به ذكرى ، ج 1 ، ص 166 . ( 4 ) . المقنعة ، ص 40 . ( 5 ) . و اين داخل در عموم « ذكر » است . ( 6 ) . توقّي از وقى يقي ، گرفته شده است به معناى پرهيز .