وى به تعدادى از مناطق اسلامى جهت نشر علوم و احاديث اهل بيت ( ع ) مسافرت نموده ، از جمله حلب و خراسان و هرات و مكه ، و در اواخر عمر در بحرين استقرار يافت . اصحاب تراجم در تجليل از اين شخصيت علمى عبارت‌هاى بلندى آورده ، و از مقام شامخ علمى و خدمات او قدردانى نموده‌اند « 1 » . ايشان در دوران حكومت سلطان طهماسب صفوى ( 930 - 984 ق ) « 2 » مدتى در قزوين بود و سلطان در محضر او نشست‌ها و مذاكرات علمى منعقد نمود ، و خود و ديگران از فيوضات علوم او بهره‌مند مىشدند . مرحوم نورى ( م 1320 ق ) از مرحوم ميرزا عبد الله افندى در شرح حال مؤلف چنين مىنگارد : طلاب علوم دينى از همه سو بلكه علما و فقها ، از اطراف و اكناف بلاد ، از اهل ايران و توران ، جهت مقابله حديث و استفاده علوم دينى و تحقيق معارف شرعى رو به او آوردند . سپس ايشان از هرات به قزوين آمدند و از سلطان طهماسب جهت زيارت خانه خدا هم براى خويش و هم براى فرزندش ( شيخ بهايى ) رخصت خواستند و سلطان فقط به ايشان اجازه سفر داد . « 3 » استاد علامه سيد محمد حسين جلالى گفتند :

--> ( 1 ) . مراجعه شود به لؤلؤة البحرين ، ص 240 و آمل الامل ، ج 1 ، ص 74 و مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 421 . ( 2 ) . سلطان طهماسب صفوى از سلاطين ايران در سال 930 تا سال 984 بود ، در دوران سلطنت ايشان در بلاد ، امنيت داخلى برقرار شد ، و دو اتفاق مهم به وقوع پيوست : 1 . در سال 935 لشكركشى او به خراسان جهت سركوب ازبك‌ها . 2 . در سال 968 صلح با دولت عثمانى كه پس از جنگ‌هاى طولانى ، هر دو كشور را خسته و ناتوان كرده بود . ( 3 ) . مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 421 .