و برتقدير عدم بطلان عود كردن به ركوع و سجود همچنانچه ناسى مىكرد ظاهراً اوجه باشد . واكر صالح امامت مسافر باشد و مقتدى حاضر ، بهتر آن است كه اكر امام حاضرى به هم رسد به مسافر اقتداء نكند و اكر امام حاضر به هم نرسد دور نباشد كه اقتداء به مسافر كردن بهتر از فرادى باشد . واكر امام را قدرت بر اخراج حرفى از مخرج نباشد ظاهراً احوط آن است كه قادر بر اخراج آن حرف از مخرج به او اقتدا نكند و اكر چه او نيز حرفى ديكر را از مخرج نتواند بيرون آورد . واكر امام منحصر در شخصى باشد كه ممنوع از طهارت به آب باشد و تيمّم كند ظاهراً اقتداء متطهّر به آب به او قصورى نداشته باشد و اكر متطهّر به آب به هم رسد اقتداء به او ظاهراً بهتر است . وظاهراً اقتداء به امام اعمى قصورى نداشته باشد و اكر بصير به هم رسد ظاهراً اقتداى به او اولى است . و ظاهراً اقتداى صحيح به صاحب فالج و قائم به قاعد نيكونيست و همچنين امامت مقيّد به مطلق از قيد . وظاهراً كه منع از امامت اغلف مقيّد است به وقتى كه قادر براختتان باشد و ترك آن تهاوناً كند . و دور نباشد كه فاضل غير عادل اقتداء به مفضول عادل تواند كرد و ظاهراً كه منع از اقتداى به مفضول منزّل است بر صورتى كه فاضل صلاحيت آن داشته باشد كه اقتداى به او كنند . وهركاه بعضى از مقتديان ، امام را نبينند و مانع از رؤيت غير ستون و صفوف باشد اكر چه جمعى را كه مشاهدهء امام كنند بيند درصحّت نماز ايشان نظرى بين هست و ترك اقتداء دراين صورت ظاهراً اوجه است و دور نباشد كه اقتداء كردن و بعد از آن اعاده