بسم الله الرحمن الرحيم خطبه 53 و من كلام له ( عليه السلام ) فى ذكر يوم النحر : « وَمِنْ كَمَالِ الاُْضْحِيَةِ اسْتِشْرَافُ اُذُنِهَا ، وَسَلاَمَةُ عَيْنِهَا ، فَإذَا سَلِمَتِ الاُْذُنُ و الْعَيْنُ سَلِمَتِ الاُْضْحِيَةُ و تَمَّتْ ، و لَوْ كَانَتْ عَضْبَاءَ الْقَرْنِ تَجُرُّ رِجْلَهَا اِلَى الْمَنْسَكِ » موضوع بحث درسهايى از نهج البلاغه ، خطبه پنجاه و سوّم از نهج البلاغه عبده و پنجاه و دوّم از نهج البلاغه فيض الاسلام است ; در توضيحات خطبه پنجاه و دوّم گفتيم كه اين دو خطبه قسمت هايى از يك خطبه مفصّل بوده و مرحوم سيّد رضىّ برحسب هدفى كه داشته آنها را دو خطبه كرده است . عنوانى كه مرحوم سيّد براى اين خطبه ذكر كرده است : « و من كلام له ( عليه السلام ) فى ذكر يوم النحر » ( و از كلام حضرت است در يادآورى روزى كه در آن قربانى مىشود ) يعنى روز عيد قربان مىباشد . البتّه « نحر » با « ذبح » فرق مىكند ; « ذبح » به بريدن سر گاو ، گوسفند ، مرغ و حيوانات ديگرى غير شتر مىگويند ; ولى « نحر » فقط به بريدن زير گلوى شتر گفته مىشود . به روز عيد قربان به اين خاطر روز نحر مىگويند كه آن زمان معمولا عربها شتر مىكشته اند . حضرت در اين