« انمياثاً » مصدر « انماثت » و معناى آن حل شدن است ، مانند حل شدن نمك در آب ; يعنى به خدا سوگند اگر قلوب و دلهاى شما آب شود « و سالت عيونكم من رغبة اليه ، او رهبة منه دماً » و از چشمهاى شما به خاطر شوق به خدا و يا ترس از او به جاى اشك خون جارى شود ; گاهى گريه انسان از روى شوق و علاقه است ، مثلا مسافرى كه خيلى به او علاقه دارى از سفر برمى گردد و شما گريه مىكنيد اين گريه شوق است ، ولى يك وقت گريه از روى ترس است . « ثمّ عمّرتم فى الدّنيا ، ما الدّنيا باقية » و با همين حالت گريه و زارى تا دنيا باقى است عمر نماييد و به گريه و زاريتان ادامه دهيد . « مَاجَزَتْ اَعْمَالُكُمْ ، وَلَوْ لَمْ تُبْقُوا شَيْئاً مِنْ جُهْدِكُمْ ، اَنْعُمَهُ عَلَيْكُمُ الْعِظَامَ وَهُدَاهُ اِيَّاكُمْ لِلاِْيمَانِ » ( اين اعمال شما - هرچند از هيچ كوششى دريغ نداريد - با نعمت هاى بزرگ خدا و هدايت و راهنمايى او شما را براى ايمان برابرى نمىنمايند و جبران نمىكنند . ) فرموده اند : اين اعمال شما گرچه با تمام تلاش و كوشش شما انجام مىگيرد ولى نمىتواند جزاى « انعمه عليكم العظام » آن نعمت هاى بزرگ خدا قرار گيرد « و هداه ايّاكم للايمان » و نمىتواند جزاى نعمت بزرگى مثل هدايت شما به ايمان باشد . مقصود اين است كه اگر از ترس و يا از شوق خدا دلهايتان همچون نمك در آب حل شود و از چشمهايتان به جاى اشك خون ببارد و عمرتان هم تا پايان دنيا طول بكشد و به همين حالت در ترس و خوف از خدا باشيد و شبانه روز هم عبادت و اطاعت خدا را انجام دهيد ، نمىتوانيد حق آن نعمت هاى بزرگ خدا را ادا كنيد ، و همين كه شما را هدايت كرده و مسلمان و مؤمن شده ايد نعمت بزرگى است كه اگر تا پايان دنيا شبانه روز هم عبادت كنيد نمىتوانيد حق آن را ادا كنيد . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته