افتاده باشد ; يعنى هنوز آنها را فراموش نكرده ايد ، و خلاصه هنوز ياد آنها در خاطره هاى شما زنده است . و به دنبال آن فرموده است : « وَمَا اَنْتُمُ الْيَوْمَ مِنْ يَوْم كُنْتُمْ فِى اَصْلابِهِمْ بِبَعِيد » ( و شما امروز از روزى كه در صلب آنها بوديد دور نيستيد . ) شما در صلب پيش از خودتان بوديد ، و آن روزى كه شما در صلب آنها بوديد با امروزى كه اينجا هستيد فاصله چندانى نيست ، بنابراين شما آنها را ديده ايد و يا حتماً خبر آنها را شنيده ايد و مىدانيد آنها در چه وضعى بوده اند و به وسيله پيغمبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) به چه نوايى رسيده اند . پس قدر اين نعمت بزرگ الهى را بدانيد و شكرگزار نعمت رسالت باشيد . مقايسه وسائل هدايت آن روز با زمان حضرت رسول ( صلى الله عليه وآله و سلم ) « وَاللهِ مَا اَسْمَعَهُمُ الرَّسُولُ شَيْئاً اِلاَّ وَهَا اَنَا ذَاالْيَوْمَ مُسْمِعُكمُوهُ » ( به خدا سوگند رسول اكرم چيزى را به گذشتگان شما نشنوانيد مگر اين كه من امروز به شما گفتم . ) كلام حضرت از اينجا به بعد مربوط به گذشتگانى است كه در عصر حضرت رسول ( صلى الله عليه وآله و سلم ) بودند ; مىخواهند بگويند : غير از اين كه زمان شما با آنها چندان فاصله اى ندارد و اخبار به شما رسيده است ، من هم در بين شما هستم و همه آن مطالبى را كه از رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) صادر شده و به آنها رسيده است براى شما بازگو كرده و به شما فهمانده ام . « والله ما اسمعهم الرّسول شيئاً » به خدا سوگند رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) به گذشتگان شما چيزى را نشنوانده است « الاّ و ها انا ذا اليوم مسمعكموه » مگر اين كه من امروز همانها را به شما شنوانده ام . ابن ابى الحديد در اينجا يك ايرادى به حضرت اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) كرده و مىگويد : اگر من در زمان حيات حضرت بودم جواب مىدادم : درست است كه شما هم همه