چيز با اوست : يكى چيزى كه او را مىراند و مىبرد ، و آن مرگ است كه او را به طرف محشر يعنى قيامت سوق مىدهد ، و يكى هم شاهدى است كه گواهى بر اعمال مىدهد ; نامه عمل است كه گواهى بر اعمال نيك و بد ما دارد . اوصافى از بهشت « و منها فى صفة الجنّة : دَرَجَاتٌ مُتَفَاضِلاَتٌ ، وَمَنَازِلُ مُتَفَاوِتَاتٌ ، لاَيَنْقَطِعُ نَعِيمُهَا ، وَلاَيَظْعَنُ مُقِيمُهَا ، وَلاَيَهْرَمُ خَالِدُهَا ، وَلاَيَبْأَسُ سَاكِنُهَا » ( و قسمتى از اين خطبه در وصف بهشت است : درجه هايى است يكى از ديگرى برتر ، و منزلهايى است كه از هم امتياز دارند ، نعمت هايش بى پايان ، و كسى كه در آن مقيم شده خارج نمىشود ، و جاويد در آن پير نمىشود ، و ساكن در آن گرفتارى ندارد . ) اين « منها » با آن « منها » كه قبلا بود به يك معناست ; يعنى يك قسمت ديگر اين خطبه در مورد اوصاف بهشت است . مرحوم سيّد رضىّ اين خطبه را قطعه قطعه كرده ، و هر قسمتى را كه داراى فصاحت و بلاغت بيشتر بوده ذكر كرده است . اين قسمت از خطبه در مورد اوصاف بهشت است . مىفرمايد : « درجات متفاضلات » ، بهشت يك درجه و دو درجه نيست ، هر كس به اندازه عمل خود درجه و مقام دارد ، و درجات بهشت هم گزافى نيست ، اين طور نيست كه مانند مقامهاى دنيا بدون دليل و يا از روى قلدرى و يا چاپلوسى باشد ، درجات بهشت با اعمال صالح و خلوص انسان در موقع عمل سنجيده مىشود ، هرچه فضيلت انسان بيشتر باشد درجات بهشتى او هم برتر و بهتر است . « و منازل متفاوتات » و منزلهاى بهشت داراى تفاوت و اختلاف هستند . « لاينقطع نعيمها » هرچه هست هميشگى است ، اگر درجه نازل يا اعلا و يا متوسط است هميشگى است ، و اين طور نيست كه پس از چندى از انسان بگيرند . « و لايظعن مقيمها » و كسى كه در بهشت مقيم شده براى هميشه در آن مقيم است ،