فعلى هم مانند همان بدنها در زمانهاى گذشته جايگاه روح شما بوده ، ولى پس از مرگ روح به بدن ديگرى كه قابل رؤيت با اين چشم نيست تعلّق گرفته و حساب و سؤال عالم قبر و برزخ هم با همان است نه با اين بدن ، و روى همين حساب مقصود از نشاندن در قبر هم به همين معناست كه آن بدن را در روضه اى از رياض جنّت مىنشانند و از همان هم سؤالات حيرت انگيز مىكنند . عذابهاى دردناك پس از مرگ « وَاَعْظَمُ مَا هُنَالِكَ بَلِيَّةً نُزُولُ الْحَمِيمِ ، وَتَصْلِيَةُ الْجَحِيمِ ، وَفَوْرَاتُ السَّعِيرِ ، وَسَوْرَاتُ الزَّفِيرِ » ( و بزرگترين بلا در آن سراى ، آب گرم و آتش سوزان و برافروختگى شعله ها و هيجان و شدّت صداى آتش است . ) حضرت اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) مىفرمايند : اى كاش كار به اينجا تمام مىشد ، او را در قبر مىگذاشتند و چند پرسشى هم از او مىكردند و تمام مىشد ، امّا اين طور نيست ، بلكه اگر او جهنّمى باشد پس از اين كه وارد قبر شد تازه سر و كار او با عذاب جهنّم و ملائكه عذاب است . « و اعظم ما هنالك بليّة » و بزرگترين بلايى كه در عالم پس از مرگ وجود دارد « نزول الحميم » نازل شدن آبهاى داغ است ، براى جهنّمى ها آب جوشان نازل مىكنند تا به هنگام تشنگى از آن بياشامند ; « و تصلية الجحيم » و باز بزرگترين چيزى كه در عالم پس از مرگ براى جهنّمى ها وجود دارد ، سوزاندن به آتش جهنّم ; « و فورات السّعير » و فوران آتش ; « و سورات الزّفير » و شدّت صداى آتش است . « سورات » به معناى شدّتها ، و « زفير » به معناى صداى آتش است . خلاصه تنها ترسيم يك چنين منظره اى براى انسان عذاب است ، آن وقت انسانهاى جهنّمى در عالم پس از مرگ تا قيامت با چنين منظره اى روبرو مىشوند و عذاب مىكشند .