محدوديت شنوندگان غير از خدا « وَكُلُّ سَمِيع غَيْرُهُ يَصَمُّ عَنْ لَطِيفِ الاَْصْوَاتِ ، وَيُصِمُّهُ كَبِيرُهَا ، وَيَذْهَبُ عَنْهُ مَا بَعُدَ مِنْهَا » ( و هر شنونده اى غير از خدا از درك صداهاى آهسته كر است ، و آوازهاى خيلى بلند او را كر مىكند ، و صداهاى دور را نمىفهمد . ) خدا سميع است ، انسانها و همه حيوانها هم سميع هستند ، ولى سميع بودن خدا با سميع بودن ساير موجودات فرق دارد ; سميع بودن ما يك شرايط و معدّاتى دارد ، هرگاه يكى از شرايط و معدّات مفقود شود ، گوش كر مىشود و نمىشنود . صدايى كه به ما مىرسد بر اثر ارتعاشاتى است كه در هوا ايجاد مىشود و همان ارتعاشات عضلات گوش ما را به حركت در مىآورد تا در نتيجه آن ما صدا را مىشنويم ، همين ارتعاشات حدّ معيّنى دارد ، اگر از آن حدّ كمتر باشد نمىشنويم و اگر زيادتر باشد پرده گوش را پاره مىكند و گوش نمىشنود . امّا سميع بودن خداوند اين طور نيست ، سميع بودن خداوند به اين است كه « يدرك المسموعات » همه شنيدنى ها را درك مىكند . حضرت امير ( عليه السلام ) در اينجا فرموده اند : « و كلّ سميع غيره يصمّ عن لطيف الاصوات » هر شنونده اى غير از خدا صداهاى لطيف را نمىشنود . صداهاى لطيفى وجود دارد كه برخى حيوانات درك مىكنند ولى انسان درك نمىكند ، و باز از همين صدا لطيف تر هم وجود دارد كه فقط خداوند درك مىكند . « و يصمّه كبيرها » و هر شنونده غير خدا را صداهاى بلند كر مىكند « و يذهب عنه ما بعد منها » و هر شنونده اى غير از خدا صداهاى راه دور را درك نمىكند و به او نمىرسد . خلاصه هر شنونده اى غير از خدا در قبال صداها سه حالت دارد : يكى آن كه صداهاى خيلى خفيف را نمىشنود ، دوّم اين كه صداهاى خيلى قوى او را