« وَكَيْفَ يُرَاعِى النَّبْأَةَ مَن أَصَمَّتْهُ الصَّيحَةُ ؟ » ( و چگونه از صداى خفيف متأثر مىشود كسى كه از صداى بلند گوش او كر است ؟ ) « نَبْأَة » صداى خفيف ، و « صيحة » صداى بلند را مى گويند . ظاهراً حضرت كلام خدا و پيغمبر او را به صداى بلند ، و فرمايش خودش را به صداى خفيف تشبيه كرده است . حضرت مى فرمايند : آدمى كه قرآن و كلام خدا و پيغمبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) در او اثر نكرده ، معلوم است كه سخن من كه در درجه بعد از كلام خدا و پيغمبر است در او اثر نخواهد داشت . با اين كه انسان به حسب فطرت به گونه اى است كه در مقابل حق تسليم است ، اما گاهى در قساوت به جايى مى رسد كه ديگر هيچ كلام حقى در او اثر نمى كند . قرآن خطاب به بنى اسرائيل مى فرمايد : ( ثمّ قست قلوبكم من بعد ذلك فهى كالحجارة او اشدّ قسوة و انّ من الحجارة لما يتفجّر منه الانهار و انّ منها لما يشقّق فيخرج منه الماء و انّ منها لما يهبط من خشية اللّه و ما اللّه بغافل عمّا تعملون ) ( 1 ) دل شما به قدرى قساوت پيدا كرده و سخت شده كه مثل سنگ شده يا سخت تر از آن ، چه آن كه از بعضى سنگها نهرهاى آب در مى آيد و بعضى سنگها هستند كه مى شكافند و از آنها آب بيرون مى آيد و بعضى از آنها از ترس خدا سقوط مى كنند ، و خدا از آنچه شما عمل مى كنيد غافل نيست . « رَبَطَ جَنَانٌ لَمْ يُفَارِقْهُ الْخَفَقَانُ » ( محكم باد دلى كه اضطراب و ترس از خدا از آن جدا نشده و هميشه از ترس خدا مضطرب است . ) « جَنان » يعنى دل ، اما « جِنان » جمع « جَنّة » به معناى باغ است . حضرت على ( عليه السلام ) بعد از آن كه در حق پيمان شكنان نفرين كرد در حق بندگان خدا دعا مىكند ، بندگانى كه چون عظمت خدا براى آنها مجسّم است و به فكر

--> 1 - سوره بقره ، آيه 74