حاضر را هم تقطيع نموده و يك قسمت از آن را ذكر كرده ، و به همين خاطر با جمله « إنّ الوفاء توأم . . . » و بدون حمد و ثناى الهى شروع شده است . مرحوم حاج ميرزا حبيب الله خوئى به نقل از مرحوم مجلسى قسمتى را به عنوان صدر اين خطبه ذكر نموده ( 1 ) كه برخى از آن جزئى از خطبه سى و پنجم و برخى از آن جزئى از خطبه سى و هشتم هستند ، و آن قسمت اين است : « الحمد لله و ان اتى الدّهر بالخطب الفادح و الحدث الجليل ، فانّه لاينجو من الموت من خافه ، و لايعطى البقاء من احبّه » قسمت اوّل در حال حاضر در صدر خطبه سى و پنجم است و قسمت دوّم سطر آخر خطبه سى و هشتم است ، و خطبه چهل و يكم كه با « إنّ الوفاء » شروع شده متّصل به آخر خطبه سى و هشتم بوده ، پس با اين بيان مى فهميم كه دو خطبه سى و هشتم و چهل و يكم يك خطبه بوده ; و از طرف ديگر چون خطبه سى و هشتم با جمله « انّما سمّيت . . . » و بدون حمد و ثنا شروع شده و به نقل مرحوم خوئى ابتداى آن خطبه سى و پنجم است ، معلوم مىشود اين سه خطبه يك خطبه بوده كه اوّل آن خطبه سى و پنجم و وسط آن خطبه سى و هشتم و آخر آن همين خطبه چهل و يكم است . همراهى وفا و راستى « اِنَّ الْوَفَاءَ تَوْأَمُ الصِّدْقِ ، وَلاَ اَعْلَمُ جُنَّةً اَوْقَى مِنْهُ ، وَلاَيَغْدِرُ مَنْ عَلِمَ كَيْفَ الْمَرْجِعُ » ( به درستى كه وفا همراه و قرين راستى است ، و من سپرى حفظ كننده تر از آن سراغ ندارم ، و كسى كه بداند بازگشتن چگونه است مكر و حيله نمى كند . ) « توأم » به معناى دو چيز همراه است ، دو كودك دو قلو و هر دو چيز همراه را توأم مى گويند ; اينجا هم فرموده : وفا با صدق توأم است ; يعنى وفا همراه صدق و راستى است ، آن كسى كه صادق و راستگو است وفاى به عهد و پيمان هم مىكند ،

--> 1 - منهاج البراعة ، ج 4 ، ص 188 ; و بحارالانوار ، ج 74 ، ص 336 ( چاپ بيروت ) ، حديث 23