« غايت » . لذا حضرت مى فرمايد : پايان خطّ مسابقه و پاداش آن بهشت است و آن كس كه از روى خطّ حق نرود پايان طبيعى حركتش جهنم است . دعوت مردم به توبه و عمل صالح « أَفَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ ؟ » ( آيا كسى نيست كه از گناهش قبل از اين كه مرگش برسد توبه كند ؟ ) دنيا براى اين است كه انسان رياضت بكشد و به فكر آخرت باشد ، حال اگر كسى راه را كج رفت و آن گونه كه بايد طى كند نكرد ، مىتواند توبه و بازگشت كند و خدا خطاهاى گذشته او را مى بخشد . گناه حرّ بن يزيد رياحى گناه بزرگى بود ، اگر او راه را بر امام حسين ( عليه السلام ) نبسته بود حضرت در كربلا گرفتار سى هزار لشكر ابن زياد نمى شد ، ولى او وقتى متوجّه خطاى خود شد به فكر توبه و بازگشت افتاد ، خدمت امام حسين ( عليه السلام ) آمد و عرض كرد : آيا من مى توانم توبه كنم و توبه من قبول است ؟ حضرت فرمود : بلى ، توبه و بازگشت در اين دنيا و قبل از رسيدن مرگ ممكن است . « أَلاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ ؟ ! » ( آيا كسى نيست كه به نفع خودش پيش از روز بدبختى و فقرش كارى انجام دهد ؟ ) « بؤس » فقر و شدّت را مى گويند . در اين دنيا همه كار مى كنند ، اما بايد ببينيم چه كارهايى به نفع انسان است ، كار اگر با خلوص و براى خدا باشد به نفع انسان است اما اگر براى جمع آورى مال و رسيدن به رياست و مقام دنيا باشد به نفع انسان نيست ; البتّه دنيا همه اش مال نيست ، گاهى انسان ترك دنيا مىكند براى دنيا ، مال دنيا و شهوات دنيا را ترك مىكند براى دنيا ، براى اين كه در بين مردم موقعيت پيدا كند و در بين مردم شناخته شود ، اينها همه اش دنياست ; آدمى كه اهل حقّ است و براى خدا كار مىكند به فكر اين نيست كه اسمش در جايى باشد ، و اگر در جامعه كارى به او محوّل نشد مى گويد چه بهتر مسئوليت من كمتر است ، و خدا