مختلف مى رفتند ، به ايران ، هندوستان ، مالزى ، سنگاپور و كشورهاى آفريقايى ، و هر كجا منبع درآمدى مى ديدند به يغما مى بردند ، ذخائر و معادنى كه خداوند براى نفع بشر خلق كرده و بايد زير نظر يك حكومت حق به مصرف مصالح عمومى برسد ، به خود اختصاص مى دادند . به هرحال يك مدّتى پرتقالى ها استعمارگر بودند ، مدّتى اسپانيايى ها ، مدّتى انگليسى ها ، و زمانى فرانسوى ها ، و الآن آمريكا ميراث خوار استعمار در دنيا شده ، و از ابهت انگليس كاسته شده است ; امروز آمريكا در هر كشورى كه ذخائر و معادن دارد پايگاه نظامى دارد ، پول نفت كشورهاى خاورميانه در بانكهاى آمريكاست ، آمريكا هر تصميمى بخواهد نسبت به اين كشورها مى گيرد . زمانى سى و پنج نفر سرمايه دار آمريكايى به دعوت محمّدرضا شاه به ايران آمده بودند براى سرمايه گذارى - خدا رحمت كند مرحوم حجة الاسلام سعيدى را كه در همين رابطه به شهادت رسيدند - آن وقت ( سال 1349 ش ) در روزنامه نوشته بود يكى از اين سى و پنج نفر « راكفلر » است كه در هر دقيقه اى ده هزار دلار به ثروتش افزوده مىشود . در نظام سرمايه دارى اين چنين افرادى آزاد هستند به هر نحوى كه مى توانند ثروت بيندوزند و به هر گونه كه مى خواهند ثروت خود را مصرف كنند ، در راه عيش و نوش و مصرف مشروبات رنگارنگ و فحشا و منكرات و يا حمايت از ظالمين تا اين كه سرمايه هايشان را به صورت بمب خوشه اى درآورند و بر سر ملّت مسلمان بريزند . اين يك روش در اقتصاد جهان است كه هم در تحصيل ثروت آزادند و هم در مصرف آن . روش ديگر اقتصاد سوسياليزم است ، كه به قول آنها مرحله كاملش مىشود كمونيزم ، در اين روش همه كاره دولت است ، مى گويند : جامعه متبلور مىشود در دولت ، و چون جامعه متبلور در دولت است پس توليد مال دولت است مصرف هم