اى كسانى كه ايمان آورده ايد اگر تقوى داشته باشيد خدا براى شما نيرويى قرار مىدهد كه بتوانيد بين حق و باطل فرق بگذاريد . كسى كه داراى تقوى باشد و خودش را از هواى نفس و عصبيت ها و كبر و غرور حفظ كند و واقعاً طالب حق و حقيقت باشد ، خداوند براى اين شخص نيرويى قرار مىدهد كه اين نيرو سبب شود او بتواند بين حق و باطل فرق بگذارد . بنابراين خدا وعده هدايت به كسانى داده است كه خودخواه نباشند ، تعصب نداشته باشند و نگويند : ( انّا وجدنا آباءنا على أمّة و انّا على آثارهم مهتدون ) ( 1 ) ما پدران خويش را بر آيين و عقايدى يافتيم و بر آثار آنها هدايت شده ايم . بنابراين كسى كه تقوى ندارد و به افكار خودش بيشتر اهميت مىدهد و در فكر پياده كردن انديشه و نظرات خود مى باشد ، خداوند او را به حال خودش وا مى گذارد . حضرت در بيان ويژگى ها و خصوصيات اين گروه مى فرمايد : « فَهُوَ جَائِرٌ عَنْ قَصْدِ السَّبِيلِ » ( پس چنين آدمى - در مقام اعتقادات و معارف - از راه اعتدال منحرف است . ) اين كلام حضرت على ( عليه السلام ) به سه صورت نقل شده است : « جائر » ، « جائز » و « حائر » ; اگر « جائر » باشد يعنى « مائل » كسى كه از حق ميل مىكند و از حق برمى گردد ، « سلطان جائر » يعنى پادشاهى كه از حق برگشته است . « جائز » از مادّه « جواز » است يعنى از راه معتدل منحرف است . « حائر » يعنى متحيّر . « قصد السّبيل » يعنى راه معتدل ، « سبيل » يعنى راه و « قصد » يعنى معتدل ، از باب اضافه صفت به موصوف است . اين شخص از راه معتدل و راه راستى كه انسان را به هدف مى رساند برمى گردد ، نمى خواهد افكار و عقايد واقعى اسلام را دريابد .

--> 1 - سوره زخرف ، آيه 22