( والعصر ، انّ الانسان لفى خسر ) ( 1 ) قسم به عصر و زمانه كه انسان خودش در زيانكارى است . رفيق بد ، محيط بد ، سازمان و گروه بد ، اينها همه زمينه براى انحراف انسان مى شوند ; اما اگر انسان عاقل باشد نبايد تحت تأثير محيط و دوست نادان و سازمان غلط قرار بگيرد . در زندان يكى از بچه ها به اصطلاح تغيير ايدئولوژى داده بود ، چون سازمان مورد علاقه او دستور تغيير ايدئولوژى را داده بود اين شخص انحراف خود را به سازمان نسبت مى داد ، در حالى كه خدا به همه ما عقل و فكر و هوش داده است ، انبيا را براى هدايت ما فرستاده ، بزرگان دين را فرستاده ، اگر چنانچه كسى كج رفت و در چاه افتاد ، قبل از هر كس ديگرى بايد خودش را ملامت كند . روز قيامت مردم به شيطان مى گويند : خدا تو را لعنت كند كه ما را به راههاى كج انداختى ، شيطان مى گويد : ( فلا تلومونى و لوموا انفسكم ) ( 2 ) مرا ملامت نكنيد خودتان را ملامت كنيد . و باز قرآن مى فرمايد : ( ما أصابك من حسنة فمن اللّه و ما أصابك من سيئة فمن نفسك ) ( 3 ) نيكى هايى كه به شما مى رسد از طرف خداست و آنچه زشتى و بدى به شما مى رسد از ناحيه خودتان است . آنچه از طرف خدا مى رسد غير از كمال هيچ نيست ، منتها كمال وقتى در مسير دل انسان مى افتد انحراف و اخلاق باطل انسان باعث آلودگى آن كمال مىشود . فلاسفه براى اين معنا مثال مى زنند : خورشيد فقط نور دارد ، همين نور اگر از شيشه صاف عبور كند زلال و صاف است ولى اگر از شيشه كدر يا قرمز عبور كند به صورت كدر و قرمز عبور مىكند ; دليل كدورت و قرمزى نور ، آن شيشه كدر و قرمز است . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته

--> 1 - سوره عصر ، آيات 1 و 2 2 - سوره ابراهيم ، آيه 22 3 - سوره نساء ، آيه 79