پسندى ، كاربرى ، خودآرائى ، وقاريان را از چهار : آزمندى ، همجنس‌گرائى : ريا كارى ، شهرت‌طلبى . V - ذميان : اما دين‌هائى كه ذمت‌پذير هستند چهار باشند : يهود ، نصارا مجوس ، صابيان . من در گزارش هر جايگاه ، اكثريت داشتن هر يك ونيكى وبديهاى ايشان را بي تعصب وجانبدارى ياد خواهم نمود . اما سامريان : پس بخشي از يهودند ، نبينى كه پيغمبر ايشان موسى است ؟ « 1 » [ اما بت‌پرستان سند پس أهل ذمه نباشند ، نبينى كه جزيه از ايشان نگيرند ؟ أما مجوس ، پس به گفتهء عمر است كه : ايشان را مانند أهل كتاب بشمار آوريد ! واينكه من برخى از مذهب‌واره‌ها را با دو لقب ستوده وناستوده ياد كردم نه براي ستايش يا نكوهش بوده ، بلكه براي بيان آنچه دربارهء آنان مىگويند بوده است . پس كسى كه در اين كتاب مىنگرد بايد هوشيار بود ودقت كند تا خواست مرا دريابد وگر نه بر من اعتراض خواهد نمود . ] VI - چهار بجاى هفت : هر گاه گفته شود كه بسيارى از آنچه تو گفته‌ئى نادرست است وبر خلاف آنست كه مردم مىدانند ، تو در دسته بنديها نيز أصول را رعايت نكرده‌اى وچهار را بجاى هفت نهاده‌اى ! ما مىدانيم كه خدا آسمانها وزمين‌ها را هفت در هفت ساخته ، شبانه روز را هفت ، هفت ، ارزاق را هفت نهاده است ، قرآن بر هفت حرف فرود آمده ، سجده گاه هفت است . وسخنانى گفته آيد كه ناچار از پاسخ گوئى

--> ( 1 ) در چ ع در اينجا پانوشتى دربارهء ارزش « فقهى - كلامي » بو حنيفة هست كه چون مناسب ص 50 بود به پانوشت آنجا برده شد . وتعريف سامريان اندكى جابجا شد .