در طبريه چشمهء آبى گرم هست كه به همهء گرمابه‌هاى شهر مىرسد وهر گرمابه جوئى براي خود باز كرده است . بخار اين آب چنان اطاقك را گرم مىكند كه نيازى به سوخت ندارد . در هر خانه آن را براي شست وشو با آب سرد مىآميزند . در اين خوره آب گرم ديگرى نيز بنام حمّه هست ، هر كس كه سه روز در آن شود وسپس خود را با آبى ديگر بشويد ، هر گونه جرب ، يا دمل وناسور ، يا هر درد ديگر داشته باشد بهبود يابد . از طبرانىها شنيدم ، مىگفتند : بر روى آن چشمه يك سنگ وگرد آن سوراخهائى بوده « 1 » كه آب هر سوراخ ويژهء يك بيمارى بوده است ، پس هر كس آن بيمارى داشت وبا آن شست وشو مىكرد شفا مىيافت ، تا روزگار أرسطاطاليس نيز چنين مىبود . پس پادشاه آن روزگار دستور داد آن را ويران كردند تا مردم از پزشك بي نياز نشوند . من اين داستان را باور دارم زيرا كه هر دردمند بايد به درون همهء آن آبها فرو شود تا داروى ويژهء آن درد بدو برسد [ در روستاى مآب گرمابهء ديگرى نيز هست ] . درياچهء صغر خود نيز شگفت‌انگيز است ، رود أردن ورود شراة در آن مىريزند وتغيير نمىكند وگويند زود هم غرق نمىكند ، حقنه كردن آب آن بسيارى از بيماريها را شفا بخشد . در [ نيمهء ] ماه آب موسمى نيز دارد كه كودكان وبيماران بدانجا آيند .

--> ( 1 ) متن از روى گفتهء ياقوت 3 : 510 : 604 اصلاح شده است .