أو آورد . أبو عثمان شاد شد وأو را دعا كرد وچون به مجلس نشست گفت : اى مردم ، أبو عمرو به نيابت جمع آن مهّم را كفايت كرد ومال را فرآهم آورد ، خداوند أو را جزاى خير دهاد . أبو عمرو برخاست وگفت آن مال را از دارائى مادرم برداشتم وأو بدين كار راضى نبود . آن را به من باز گردان تا به صاحبش مسترد دارم . أبو عثمان فرمان داد تا كيسه را بدو دادند ، أو رفت ومردم نيز متفرق شدند . چون شب درآمد أبو عمرو نزد أبو عثمان آمد وگفت : آيا ممكن است اين مال را بدان مصرف برسانى چنانكه هيچ‌كس جز ما از آن باخبر نشود ؟ أبو عثمان گريست وگفت : من از همّت أبو عمرو مىترسم . » « 3 » دربارهء شخص أبو عبد الرحمن سلمى نيز سبكى گويد « شيخ ما أبو عبد الله ذهبي گويد . . . سلمى داراى جاه وجلال واملاك بود كه از مادر به أو رسيده بود ومادرش از پدر خود به ميراث برده بود . » « 4 » از أجداد مادرى أبو عبد الرحمن ، تنها أبو عمرو معروف به زهد وعلم وشوكت نبود ، جد ديگر أو أحمد بن يوسف بن خالد نيشابورى نيز از بزرگان أهل حديث وعلم در نيشابور بود . امّا پدر أو ، حسين بن محمد بن موسى است كه دربارهء أو جز اينكه از رجال صوفيهء نيشابور بوده است ، وأبو عبد الرحمن ، تصوّف را از أو وجد خود أبو عمرو بن نجيد به ارث برده است ، چيزى نمىدانيم . اين دو تن در تربيت اوليهء أو در طريقت تأثيرى بسزا داشته‌اند . نسب سلمى دلالت دارد بر اينكه أصل أو از جهت پدر ومادر عربى خالص بوده است ، از جهت مادر منسوب است به قبيلهء عربى معروف به اسم سليم بن منصور بن عكرمة بن حفصة بن قيس غيلان بن مضّر . « * » نسبت أو از جهت پدر ( الأزدي ) نيز دليل بر آنست كه به قبيلهء عربى ديگرى مىرسد كه احتمالا قبيلهء از دبن الغوث است . « 5 » با در نظر گرفتن اين نكات ، أو با كليهء مورخّان وتراجم نويسان غير عرب پيش از خود وبعد از خود فرق دارد . 2 ) أبو عبد الرحمن در رمضان سال 330 ه در خانوادهء علم وزهد - چنانكه گفته شد - چشم به جهان گشود ودر آن خانواده پرورش يافت واز أهل آن ، علوم حديث وتصوف آموخت .

--> ( 3 ) . طبقات الشافعية ، ج 2 ، ص 190 وانساب سمعانى ، 1303 . ( 4 ) . طبقات الشافعية ، ج 3 ، ص 62 . ( * ) چنانكه ملاحظه مىشود با همهء كوشش سمعانى آخر الامر ناچار شده است نسبت سلمى را از سليم مشتق سازد ! تا به هر قيمت كه تمام شود أو را عربى الأصل كند . در صورتي كه خود گويد أجداد أو همه در نيشابور داراى شوكت ومنزلت بوده‌اند . ( 5 ) . الانساب سمعانى ، 1303 .