خصائص كلامي شيعه اثنى عشر 1 - ثبوت امامت بواسطة نصّ چنانچه در بحث نبوّت خاصّهء كلام به اثبات رسيده ، لزوم عصمت در هر نبي شرط است ؛ زيرا اگر نبي معصوم نباشد از طرفي لازم الاتّباع واز طرفي غير لازم الاتّباع خواهد بود ، وبر حكيم مطلق انتخاب شخصي كه موجب حيرت تابعين گردد ، روا نيست . پس در باب ثبوت عصمت نبي جاى هيچ شك وترديدى نخواهد بود . واين مطلب در بين شيوه‌هاى كلامي از أصول مسلّم قلمداد مىشود . حال به نظر شيعهء دوازده امامي اگر نبي معصوم باشد جانشين أو نيز بايد داراى چنين خصيصه‌اى باشد ؛ چه اين كه سنخيت بين خليفه ومستخلف شرط وجود خليفه است . پس لزوم عصمت در امام امرى مسلّم ومحرز مىباشد ؛ از سويى چون عصمت امر خفى وغير ظاهر بر مردمان است ، نيازمند به تنصيص نبي دارد كه اين تنصيص نيز از ناحية حضرت حقّ صورت مىگيرد . أساس اين أصل مسلّم شيعي « 1 » بر دو پايه عمده استوار است : الف : أحاديث دالّ بر امامت ائمّه شيعه .

--> ( 1 ) - از اين به بعد جهت اختصار كلام از ذكر قيد دوازده امامي خوددارى مىگردد .