پس آن شخص مشغول عمل شد . وچون از اتمام آن عمل فارغ شد ، رسول اللّه ، عليه وآله الصّلاة والتسليم ، به أو گفت كه حاجت خود را ذكر كن تا به انجاح مقرون شود . گفت : حاجت من آن است كه شفاعت مىكنى وبهشت را از براي من ضامن باشى ، پس رسول اللّه ، صلى اللّه عليه وآله سر به زير افكند ، ساعتي نظر بر زمين داشت ، پس سر برآورده فرمود : آرى قبول كردم . پس چون آن شخص پشت به جانب آن حضرت كرده روى به راه خود آورده سيّد اولين وآخرين أو را ندا كرد ، گفت : اى بندهء اللّه تعالى تو نيز ما را أعانت كن ويارى در باب شفاعت خود به درازى سجود ، ومراد اتمام ذكر ومواظبت بر دعاء مأثور در سبحهء نماز واجب است . رابع عشر ، از طريق من لا يحضره الفقيه مرسلا ، قال رسول اللّه ، صلى اللّه عليه وآله ، واز طريق كافى ، كلينى في الصّحيح عن زرارة عن أبي جعفر الباقر ، عليه السلام : أنّ النّبي ، صلّى اللّه عليه وآله ، قال عند موته : « ليس منّى من استخفّ بصلاته ، لا يرد على الحوض ، لا واللّه ، ليس منّى من شرب مسكرا ، لا يرد على الحوض ، لا واللّه » . يعنى : رسول اللّه ، در وقت ارتحال از دار دنيا فرمود كه از من نيست كسى كه به نماز خود استخفاف كند وأذكار وادعيه وسنن وآداب كه زينت وزيور نماز است از نماز سلب نمايد وآن را تخفيف نمايد وآن‌كس در حوض بر من وارد نخواهد شد . واين نفى را به تكرير مؤكّد وتأكيد را به قسم مقرون ساخت . وهمچنين فرمود كه : از من نيست كسى كه مست‌كننده ، مانند خمر ونبيذ ، بياشامد ، وبر من وارد نخواهد شد آن‌كس در حوض . وباز اين نفى را مؤكّد به تكرير مقرون به قسم ساخت . ودر أصول معتبره كتب حديث ثابت است كه سيّد الصّادقين ، مولانا أبو عبد اللّه جعفر بن محمد ، عليه السلام ، فرموده است كه : « بئس السّارق من سرق من صلاته » . بدترين دزد دزدى است كه از نماز خود چيزى مىدزدد . وزينت وزيور نماز خود را به دزدى غارت مىكند . حكايت مىكنند : يكى از عارفين ، بعد از آنكه بر اين حديث شريف مطّلع شد مىگفت : « ربّما أصلّي ركعتين ، فأنصرف عنهما بمنزلة من ينصرف عن السّرقة من الحياء » . يعنى : بسيار هست كه دو ركعت نماز مىگذارم از براي اللّه تعالى پس از آن نماز منصرف مىشوم از خجالت وشرمندگى به منزلهء دزدى كه از دزدى منصرف شود . ( شارع النجاة ، در اثنى عشرية ، ص 234 ، ونسخه خطى ، شخصي مصحّح ) .