آن بر تشبيه است و فهم مساوات از تشبيه و استعاره كمال سفاهتست و نيز حسب افاده باب يازدهم چگونه امام پير خود را كه بر كبر سن او قديما و حديثا مىنازند و به همين سبب العياذ باللّه بتقليد جاحظ جاحد زمزمه افضليت اسلام او بر اسلام جناب امير المؤمنين عليه السلام مىنوازند از صبيان مميزين هم خارج فرموده داخل صبيان غير مميزين خواهند نمود با آنكه هر گاه جناب شاهصاحب و اتباع شان حسب افادهء خود حضرت عتيق را بمرتبه اقصى تسفيه نمايند و از صبيان مميزين هم خارج ساخته در صبيان غير مميز والج سازند ثبوت اين دو وصف جميل يعنى كمال سفاهت و دخول در صبيان غير مميز بمفاد كل الصّيد فى جوف الفرا مثبت عمده مطالب و عين مدعاست كه از ان كمال صحت و رزانت و متانت مبانى خلافت حضرت عتيق كه بلا شبهه در خلافت عقل و بلوغ شرطست اگر چيزى ديگر را شرط نكنند ظاهر و واضح خواهد شد و با اين همه جسارت بر تسفيه شيخ با توقير از تقرير جناب بشير و نذير تقرير آن شيخ عديم النظير را هيچ جوابى و تقريرى در خلاص ازين اشكال محكم الاساس و مناص ازين اعضال شديد الاعتياص هيچ چاره و تدبيرى ندارند و نيز از قول أبى بكر من مثلك يا ابا الحسن ظاهرست كه حضرت عتيق ازين ارشاد چنانچه مساوات جناب امير المؤمنين عليه السلام با انبيا عليهم السلام فهميده همچنان اين مساوات را دليل نفى مماثلت احدى بآنحضرت كه دليل افضليت آن حضرتست گردانيده و جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم تقرير انهم فرموده پس توهم مخاطب عالى نصاب كه بر تقدير ثبوت مساوات دلالت بر افضليت ممنوعست نيز محض توهم ناصواب و نقش بر آب و خدع سراب حسب افادهء خلافت‌مآب و تقرير جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله