ارجاع خلق بسوى خود و كوتاهى عمر دراز بسبب نهايت حرص و آز مخاطب ممتاز را اين مهم سرانجام نشد كه نظر ثانى در كتاب خود كه مسروق و منحول از خرافات كابلى مخبولست بفرمايد و موضوعات صريحه و مكذوبات فضيحه را از كلمات مليحه و افادات صحيحه ممتاز و از كشف علوّ مقام و تبحّر بالاتر از وصول اوهام و تخجيل اولياى خدام كرام نزد خواص و عوام احتراز فرمايد ليكن متاخّرين كه بعد ازو پيدا شدند خصوصا فاضل رشيد قدرى هول و خوف از مؤاخذات اهل حقّ و شرم از افتضاح نزد معتقدين خويش در دل آوردند گو در غرائب توهّمات و خطاياى بىاصل مثل نسبت بيان شافى بملا صادق و احتجاج به اين كتاب بر شيعه با وصف ظهور فساد مذهب او و خروج از اهل حقّ و امثال آن مبتلا ماندند و صاحب تبصره هم قصد احتراز از اكذوبات ظاهر فرموده لكن باز غرائب اكاذيب را مرتكب گرديده و صاحب زجوم مذموم و تمويه السّفيه و فاضل معاصر صاحب منتهى الكلام از آن همه ايقاظات و تنبيهات و مؤاخذات و ايرادات متنبه و منزجر و مرتدع نمىشوند و خليع العذار و گسسته مهار در مضمار افتراى اكاذيب و اختلاق افتراءات بكمال ثبات جاش و نهايت انبساط و انتعاش قدم مىگذارند و اصلا خوفى و هراسى و هولى و وسواسى از مؤاخذه و تفضيح و طعن و تقبيح در دل نمىآرند كما لا يخفى على ناظر اجوبة كتبهم قوله امّا متأخّرين كه ازيشان بعدتر پيدا شدند امتياز كردند ابن الجوزى موضوعات را جدا ساخت و سخاوى حسان لغيرها را در مقاصد حسنه عليحده نوشت و سيوطى در تفسير در منثور پرداخت اقول از سياق اين عبارت سراسر جزالت ظاهرست كه مراد مخاطب ممتاز عزيز از لفظ امتياز تمييزست كه بسبب مزيد تمييز و اقدام و جسارت در محاورات