كما رواه البخارى فى صحيحه پس اگر ابو بكر فى الجمله عطوفتى هم داشت لازم بود كه به مجرد آگاه شدن از حال انتظار اضياف فى الفور آماده بر مواكلت‌شان گردد و اگر فرضا صائم هم باشد صوم را ترك بكند نه آنكه بلا وجه اين قدرها بر ترك مواكلت اصرار ورزيده اذيت‌رسانى اضياف خود را باقصى الغايه رساند و ازينجا اين هم متحقق گرديد كه اگر ابو بكر شمه از رافت و رحمت مىداشت او را لازم بود كه بعد دريافت شدن اين معنى كه اضياف منتظر او ماندند به خدمت ايشان از عدم حضور خود عذر بجا آرد و دلجوىشان نمايد نه آنكه بكلام خشونت التيام خود و اللَّه لا اطعمه الليلة در اذيت ايشان بيفزايد هفتم آنكه از آن ظاهر شد كه ابو بكر از مزيد جهل بر امر مرجوح قسم خورد زيرا كه پر ظاهرست كه خوردن طعام با اضياف راجحست و ترك آن مرجوح مىباشد و اگر ترك آن مستوجب استخفاف و توهين اضياف گردد مرجوحيت آن به حد حرمت هم مىرسد و درين قصه حالت همين بود چه اضياف ابو بكر تا زمان دراز در انتظار ابو بكر ماندند و چيزى نخوردند و بعد ورود ابو بكر مطلوب حتميشان اين بود كه همراه او طعام بخورند و بلا ريب درين صورت نخوردن ابو بكر توهين و تهجين صريح‌شان بود پس اصرار ابو بكر بر نخوردن طعام با ايشان و قسم ياد كردن بر آن چقدر خطا بر خطا و مظهر جور و جفاى آن معدن اعتدا خواهد بود هشتم آنكه از ان واضح شد كه اضياف از قسم بيجاى ابو بكر به حدى ناراضى شدند كه خود هم بر نخوردن خود تا وقتى كه ابو بكر نخورد قسم ياد كردند و ازينجا نيز مىتوان دانست كه ابو بكر بچه حد خود را مصدر غيظ و غضب بىمحل گردانيده و بچه عنوان اضياف خود را اذيت و الم رسانيده نهم آنكه از آن متبين گرديد كه ابو بكر بعد قسم خوردن اضياف هم از غيظ و غضب خود باز نيامد بلكه به كلمه مولمهء لم ار فى الشركا لليلة اضياف خود را مظهر شر وانموده و اين نهايت ايلام و ايذاء آن جماعت است و هم آنكه از ان متحقق شد كه ابو بكر از فرط غضب دعاى بد بر اضياف خود كرد و بخطاب ايشان جمله خشنه ويلكم ما انتم لم لا تقبلون عنا قراكم بر زبان آورده ايلام و افجاع اضياف را باقصى الغايه رسانيد و آن جماعت را كه يقينا از اصحاب جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم بودند ايذاى تام و ايلام ما لا كلام نموده خود را مستحق كمال نكال گردانيد يازدهم آنكه از آن ظاهر شد كه ابو بكر در آخر كار