من الشمس و ابين من الامسست و پر ظاهرست كه اين همه سعى باطل و فكر لا طائل بنبانى در اصل براى همينست كه شيوخ ثلاثه را خواهى نخواهى ابواب مدينهء علم وانمايد و هر گاه حرمان شان ازين فضيلت محقق شد پس اگر ديگر اصحاب بفرض محال ابواب مدينهء علم هم باشند نفعى به او نمىرسد و چگونه عاقلى خلفاى ثلاثه و امثال ايشان را باب مدينهء علم قرار خواهد داد حال آنكه بادنى تامل واضح ست كه احدى از علماى اصحاب مثل سلمان و ابو ذر و مقداد و عمار و ابن مسعود و حذيفه و غيرهم نيز باب مدينهء علم نمىتواند شد زيرا كه باب مدينهء علم كما عرفت سابقا همان كسست كه علم او محيط بعلم جناب رسالت مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم باشد و احدى ازين اصحاب داراى جميع علم جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم نبودند و نيز دريافتى كه باب مدينهء علم كسيست كه حافظ جميع علم آن جناب باشد و در كمال ظهورست كه احدى ازين اصحاب اين منزلت رفيعه را نداشتند الى غير ذلك من الموانع التى يدركها الفطن العاقل و لا تعزب الا عن الارعن الغافل بهر كيف بر ناظر بصير و ممعن خبير مخفى و مستتر نيست كه از اصحاب جناب رسالت مآب صلّى اللَّه عليه و آله الاطياب سواء كانوا من اهل العلم و الفضل او من اولى الغى و الجهل احدى باب مدينهء علم نمىتواند شد نمىتواند شد چه جاى آنكه جمله اصحاب آن جناب العياذ باللّه ابواب مدينهء علم قرار داده شوند و اگر بعضى از اصحاب را حسب اقتراح باطل بنبانى و امثال او ابواب مدينهء علم مثل شريك بارى فرض هم نمائيم لابدّست كه ايشان ابواب مجازيه باشند نه ابواب حقيقيه و مثل ايشان مثل انداد و اصنام باشد كه آلههء مجازيهء كفار هستند نه آله حقيقى واقعى چه بابيت حقيقيه على كل حال منحصر در ذات قدسى صفات جناب امير المؤمنين عليه السّلام مىباشد و به حمد اللَّه تعالى علماى سنيّهء خود اقرار به اين مطلب دارند چنانچه فخر الدين عبد الرحمن بن عبد الرزاق بن ابراهيم بن مكانس القبطى المصرى در مدح جناب امير المؤمنين عليه السّلام مىفرمايد يا بن عم النبى ان أناسا قد توالوك بالسعادة فازوا انت للعلم فى الحقيقة باب يا اماما و ما سواك مجاز و در ما سبق دانستى كه اين اشعار بلاغت شعار را از فخر الدين بن مكانس تقى الدين ابو بكر على المعروف بابن حجة الحموى در خزانة الادب انتخابا و اختيارا در دو مقام نقل نموده و پر ظاهرست كه هر گاه جناب امير المؤمنين عليه السّلام باب حقيقى علم باشد و ديگران مجاز باشند كيست كه مجاز را با حقيقت مساوى نموده مصادمت حق