فمن أراد العلم فليأته من بابه إذ مع تحديق النظر فى هذه الرواية لا يبقى تردد فى بطلان ذلك الراى فاستفده بهذا و ازين كلام ابن حجر نهايت توهين و تهجين اين تاويل ضئيل و كمال تذليل و تخجيل متمسك و متشبث بان واضح و لائح مىگردد و وجوه مخازى و مغايب و اصناف مطاعن و مثالب كه براى مجيب به اين جواب ناصواب ازين كلام ابن حجر مستفاد مىشود سابقا بجواب اعور افجر تفصيلا مذكور ساخته‌ايم و خود ناظر بصير ازين كلام در مىيابد كه ابن حجر صراحة كسى را كه بمقابله اهل حقّ احتجاج به اين تاويل ضئيل كرده بلا تحرج و تاثم از زمرهء اهل تحقيق خارج فرموده و اين تاويل را بسفساف اشبه وانموده و بالخصوص براى رد آن روايت استيعاب ذكر كرده و بعد آن افاده كرده كه با تحديق نظر درين روايت ترددى در بطلان اين راى باقى نمىماند و در آخر كلام ناظر را باستفادهء بطلان ازين تحديق مامور ساخته ولى درين كلام صواعق چنان لىّ لسان و طىّ بيان بغرض ستر و كتمان وهن و هوان اين تاويل به عمل آورده كه محض بر اظهار شذوذ كسى كه اين جواب داده اكتفا كرده و تصريحى ببطلان اين جواب هم ننموده چه جاى آنكه مبالغه در توهين و تهجين او نمايد بلكه از راه حق‌پوشى و ناحق‌كوشى در صدد تقويت جواب اين مجيب غير مصيب برآمده به گمان خود تائيد و تسديد اسلوب آن بقراءت يعقوب در آيهء كريمه هذا صِراطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ نموده حال آنكه بعد تصريح صريح خود در منح مكيه ببطلان اين راى و بودن آن اشبه بسفساف و خارج از تحقيق اين تاييد سخيف فائدهء به حال مجيب غير مصيب نمىرساند و حرف پوچ او را بكرسى نمىنشاند و ازينجا هر منصف متامل به خوبى پى مىتوان برد كه انهماك اين حضرات در جور و اعتساف بمقابلهء اهل حق و انصاف بچه حد رسيده و بساط اعتداد انحرافشان تا بكدام درجه مبسوط گرديده و مخفى نماند كه چنانچه به حمد اللَّه تعالى در حديث مدينة العلم لفظ على نام نامى جناب امير المؤمنين عليه السّلامست همچنان در آيه وافى هدايه هذا صِراطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ نيز لفظ على نام نامى آن جناب مىباشد و لفظ صراط بسوى لفظ على مضاف واقع شده است و همينست قراءت اهل البيت عليهم السّلام و پر ظاهرست كه چون قران در بيت الشرف ايشان نازل شده و اين حضرات بمفاد اهل البيت ادرى بما فى البيت اعلم و اخبر و اعرف و ابصر به قرآن هستند و بنص حديث ثقلين اقترانشان به قرآن و اعلميت ايشان به آن واضح و لائح گرديده است پس در رجحان قراءت ايشان