زيادت شرف باب بر آنچه ما قبل بابست و ابن حجر درين كلام اشاره مىكند بقول سابق خود ورواية فمن أراد العلم فليات الباب لا تقتضى الا علمية فقد يكون غير الاعلم يقصد لما عنده من زيادة الايضاح و البيان و التفرغ للناس و مقصود ابن حجر درين مقام آنست كه ثابت نمايد كه امر جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم مردم را برجوع سوى باب مدينهء علم بسبب آنست كه نزد باب مدينهء علم زيادت ايضاح و بيان بود نسبت باساس و حيطان و سقف مدينهء علم و باب مدينهء علم زياده‌تر متفرغ بود براى افادهء مردم بالنسبة باساس و حيطان و سقف آن نه بسبب آنكه باب مدينه زيادت شرف داشت بر اساس و حيطان و سقف و اعلم بود نسبت بايشان و اين همان مقصود مردود و تاويل ضئيلست كه ما عن قريب بطلان آن را باوضح بيان ثابت گردانيده و سخافت و ركاكت آن را بدرجهء قصوى رسانيده‌ايم البته فرقى كه هست اينست كه در ما سبق مقصود ابن حجر از تاويل جملهء فمن أراد العلم فليات الباب بتقرير باطل زيادت ايضاح و بيان و تفرغ للناس آن بود كه به اين جمله اعلميت جناب امير المؤمنين عليه السّلام از ابو بكر ثابت نشود و اينجا مطلوب او اينست كه ازين جمله اعلميت جناب امير المؤمنين عليه السّلام از ابو بكر و عمر و عثمان هيچ يك ثابت نشود و اين مطلوب از مقصد سابق هم افسد و اوهنست و جمله وجوهى كه در رد كلام سابقش مسطور و مزبور شده اينجا هم جاريست و هيچ عاقلى تجويز نمىتوان كرد كه معاذ اللَّه جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم با وصف علم به اين معنى كه ابو بكر و عمر و عثمان اعلم از جناب امير المؤمنين عليه السّلام هستند ايشان را ترك نموده حكم رجوع بجناب امير المؤمنين عليه السّلام كه غير اعلم بود داده باشد چه اين معنى صراحة ترجيح مرجوح و تفضيل مفضولست و بنا بر اين لازم مىآيد كه آن جناب عياذا باللّه ارتكاب امرى فرموده باشد كه خلاف داب عقلا و علما و متدينينست و سراسر غشّ امت و خلاف نصيحت بلكه خيانت صريحه مىباشد و نيز لازم مىآيد كه نعوذ باللّه آن حضرت مرتكب خيف صريح و جور فضيح بر اصحاب ثلاثه گرديده باشد و نيز لازم مىآيد كه آن حضرت در اقوال و افعال خود مناقض بوده باشد زيرا كه خود فرموده است كما سبق كه هر كه عامل كند عاملى را از مسلمين و او مىداند كه در ايشان كسى هست كه اولاست از او و اعلمست بكتاب خدا و سنت نبى خدا پس بتحقيق كه او خيانت كرده است خدا و رسول خدا و جميع مسلمين را و با وصف اين ارشاد