با وصفى كه در انكار ثابتات و جحود واضحات يد طولى دارد بجواب كلام علامه حلى ره در باب اعلميت جناب امير المؤمنين عليه السّلام كه مشتمل بر حديث انا مدينة العلم نيز مىباشد چارهء جز اعتراف به اينكه جناب امير المؤمنين عليه السّلام وصى جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم در ابلاغ علم و بدائع حقائق معارف بود نيافته بلكه اين معنى را در مقام اذعان و انقياد ذكر نموده بسوى اظهار كمال مسلميت آن شتافته و هر چند تمام كلام ابن روزبهان كه متعلق به اين مطلبست انشاء اللَّه تعالى در ما بعد خواهى شنيد ليكن قدرى از آن در اين جا هم مذكور مىشود تا بر تو واضح گردد كه كلام سخافت انضمام ابن تيميه در انكار مبلّغ بودن جناب امير المؤمنين عليه السّلام بچه حد موهون و واهى و جالب انواع خسار و تباهيست ابن روزبهان بجواب كلام مشار إليه علامهء حلى مىآرد ما ذكره مصنف من علم امير المؤمنين فلا شك فى انه من علماء الامة و الناس يحتاجون إليه فيه و كيف لا و هو وصى النبى صلى اللَّه عليه و سلم فى ابلاغ العلم و بدائع حقائق المعارف فلا نزاع فيه لاحد بالجمله ازينجا بر جمله ارباب فهم واضح و متبين گرديد كه ابن تيميه رئيس الاوفاد در انكار فضل أبى الائمة الامجاد عليه و عليهم آلاف السلام الى يوم المعاد چنان در گرداب وغر و لداد سر فرو برده كه هرگز ابن روزبهان با وصفى كه از متعصبين اهل نحله‌اش مىباشد اتباع او در آن نمىبندد و به تورط در چنين خطب قادح ابواب مهرب و مناص بر خود نمىبندند انتشار علم و رهنمودهاى علمى وسيله أمير مؤمنان عليه السّلام در بلاد اسلامى . و رد دعاوى دروغين ابن تيميه اما آنچه ابن تيميه گفته ثم ان ما اخلاف المعلوم بالتواتر فان جميع مدائن الاسلام بلغهم العلم عن الرسول من غير على پس ناشى از كمال عناد و سفاهت و منبعث از نهايت لداد و بلاهتست زيرا كه اولا اين ادعاى باطل از جملهء اكاذيب ظاهرة التبابست و ثانيا ادعاى تواتر بر آن باطل و مضمحل كالسراب مىباشد و ثالثا مبطل آنست افادات اكابر اهل سنت كه انشاء اللَّه تعالى آينده بتفصيل خواهى شنيد و از آن خواهى دانست كه ايشان افاده مىنمايند كه در جمله عالم علم از جناب امير المؤمنين عليه السّلام و بذريعهء آن جناب شائع و ذائع گرديده رابعا اگر تسليم كرده شود كه علم جميع در بلدان اسلام از غير جناب امير المؤمنين عليه السّلام رسيده است پس كى مسلّم شده كه آن علم علم جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم مىباشد و محض ادعاى اغيار درين باب كافى نيست كما هو ظاهر جدّا و الا لازم آيد كه هر كه مدعى ابلاغ علم از جانب جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم گردد او را صادق بدانند و فيه من الفساد ما لا يخفى على اهل السداد كيف و قد قال عليه السلام بنفسه من كذب على متعمدا فليتبوّأ مقعده من النار و خامسا اگر بالفرض اينهم تسليم كرده شود كه آن علم علم جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلمست بما ضررى نمىرسد بلكه ضرر آن بآخذين آن علم و متبعين‌شان عائد مىگردد زيرا كه ايشان آن علم را از غير باب مدينة العلم